hevði ongar álvarsamar fylgjur við sær, men støðan kundi verið ein onnur, um talan var um eitt størri óhapp.

úsið til eftirlit fyri heilaskjálvta og smærri snuddir. Løgreglan sigur, at rúsdrekka var uppí óhappinum. Harðskapur Um vikuskiftið var tiltak og dansur í høllini í Runavík. Klokkan 05:10 fekk løgreglan

Hesi málini eru sera torfør at uppklára, tí tað er meiri enn sjáldan, at nøkur vitni eru til hesi óhappini. Sjálvandi hendir tað seg, at onkur leggur ein lepa undir viskaran, men tað hoyrir avgjørt til undantaki

frá óhappinum. »Hann ringdi til okkara níggju tímar seinni, men av tí, at eingi vitni vóru til óhappið, kunnu vit ikki gera stórvegis annað enn at geva honum eina bót fyri at rýma frá einum óhappi uttan [...] skylduna, men hann er ikki heilt samdur við teimum. »Óhappini henda, tí tey eru ikki nóg ansin í hálkuni. Stutt og greitt«. Tað ógvusligasta óhappið hendi á J. C. Svabosgøtu, beint oman fyri Sandágerði [...] at prógva tá eingi vitni eru, sigur Petur Poulsen. Hini óhappini vóru øll smá ferðsluóhapp og bert smávegis materiellur skaði stóðst av óhappunum. Kortini heldur løgreglan, at fólk eiga at vísa størri varsemi

og vil dálkingin frá rakstrinum tí verða rættuliga avmarkað. Tað eru sjálvsagt altíð vandar fyri óhappum, sum í eini óhepnari støðu kunnu geva stórar dálkingar, her verður hugsað um oljulekar ella brand

venjaran, og nú hon ikki var á vøllinum, fekk Kyndil aftur takið um dystin. Heilt álvarsom mundu óhappini hjá teimum báðum ikki vera, tí seinastu tíggju minuttirnar av dystinum, var Ioana aftur á vøllinum

var á veg norðureftir. Gentan doyði á staðnum. Skifti breyt Av tí at eingi vitni vóru til sjálvt óhappi, sum hendi stutt eftir klokkan átta í gjáramorgunin, við kirkjugarðin í Øravíkarlíð, veit løgreglan

eingin annar, og nýggjasta bókin er skrivað stutt eftir, at hann varð úti fyri einum álvarsligum óhappi. Hann var ákoyrdur av einum bili, og nýggja søgan snýr seg um ein tumlara. Bókin kann keypast frá

tá Sosialurin tosaði við politistøðina í Klaksvík í gjár. Heilt greitt var ikki, hvør orsøkin til óhappið var, men sagt varð av politistøðini, at líkt var til, at tað var kappkoyring. Millum hús. Annars

ein sjampanjufløska ov nær standmyndini hjá Asholt, og høvdið reyk av. Talan var um eitt óheppið óhapp, og nú má Asholt, sum fekk virðislønina fyri sín leiklut í filminum Mifunes sidste sang biða fyri