hon hevur eftir deyðu mammu sína. Revurin nýtir allar snildir at forsyrgja henni, lýgur og lumpar, men endamálið er gott: Tey góðu fáa løn fyri sítt álit og tey óndu verða snýtt. Leikurin er um 45 minuttir
risastóra Clairfeltinum, sum goymir óteljandi tunnur av olju. Henda keldan varð funnin longu í 1977, men ikki fyrr enn fyri fáum árum síðani, varð tøknin so mikið ment, at til bar at fáa oljuna upp. Nú verður
við støðugu broytingunum í huga eiga vit ikki at tulka neyðugar tillagingar sum sum ein trupulleika, men heldur sum eina sjálvsagda avbjóðing, ið vit øll møta við dirvi og dugnaskapi. Áhaldandi tillagingar
dystinum. Christian Restorff Mouritsen spældi Arnar Sveinn Geirsson leysan, sum ikki sveik álitið, men legði Valur á odda 1-0, tá 19 minuttir vóru spældi. 10 minuttir seinni økti Guðjón Pétur Lýðsson til
føðingardegi, at vit fyrstu ferð møttust – eg tveir mánaðar gomul – tú eitt sindur meira enn taå. Men hetta fekk meg altíð til at føla meg sum eina serliga gávu og soleiðis vart tú allan vegin ígjøgnum
USA. Onkur vildi sagt, at Tórhallur livdi eitt vanligt lív. Hann hevði arbeiði, konu, hús og børn. Men síðani broyttist alt. Tórhallur bleiv arbeiðsleysur, misti húsini, konuna og børnini og varð innlagdur
mikið av heilsufremjandi seleni gjøgnum tann siðabunda marina matin umfatandi hval, kóp, fisk og fugl. Men føðsluserfrøðingar bera ótta fyri, at verðandi selen-ríka føðin verður troðka burtur av dygdarverri
vit vistu, at hann var farin til Danmarkar álvarsliga sjúkur, so ljóðaði, at alt gekk rættan veg. Men so skuldi ikki vera. Hetta lívsstykki, hesin krumtappurin, sum alt felagslívið í Tungu snaraði um,
jan. vildi okkara elskaði sonur og beiggi, Edmund Jensen, blivið 24. ár. Hann hoyrdi um sjúkuna CTD, menn hann kom ikki til at uppliva tað sum allir Føroyingar í dag hava møguleika fyri, at kunna fáa eitt
e, Dala Vala í ”Jørundi Hundagakongi” eftir Jónas Árnason. Eisini minnast vit prestin í leikinum ”Men størstur er kærleikin” eftir Per Olov Engquist og í grisku tragediuni ”Antigone” eftir Sofokles. U
