fyrilá. Við aðru ryndina flytir skipið seg og leggur seg nakað á liðina, fyri síðani at koppa á bakborð einar tólv gradir. - Tað er greitt, at tá skipið tekur meiri sjógv inn, so er tað antin tí at har
greiðir Páll Johan frá. Stóra og skeiva brotið rakti í veruleikanum mitt á brúnna og nakað út í bakborð, og førdi við sær at tríggir rútar fóru í sor og ein fjórði er rivnaður. Øll útgerðin undir loftinum
sanniliga beinrakið. Vit, sum hildu at tað gekk spakuliga frammá, kanska nakrar strikur í stýriborð ella bakborð, hava verið púra blind. So hetta verður eitt gott peilimerki at hava í framtíðini. Sum hakað heilt
lá ímóti grótkastinum ella hellingini, og var tað eisini tá rætt at trýsta við bógskrúvunum til bakborð fyri at minka um vandan fyri at skrúvurnar tóku í. Í hesi sambandi kann spurningurin reisast, um
tveir bátar, sum hava hug at vera nakað nær hvørjum øðrum. Høvuðsdómarin biður annan fara meira í bakborð, hann ger eftir boðunum, og so fer báturin víðari. Men fleiri ferðir noyðist hann yvir aftur til
eftir Sørvágsfirði. Flogfarið kemur skjótt upp í hæddina og harúti við drangarnar verður snarað í bakborð. Flogið verður framvið Vágoynni, framvið Leitisvatni og Miðvági, áðrenn vakra landið hvørvur undir
30 ár í sjónum siglur sína skeivu kós. Ikki eitt orð frá skiparunum um at leggja á stýriboð ella bakborð - heldur onki ljóð frá “maskintelegrafinum” um at broyta ferðina. Í staðin fór skiparin niður
soleiðis, at tá eitt lið av eftirlitsfólki fer av skipinum í stýriborð, kemur eitt annað lið umborð í bakborð. Tá kann man føla seg forfylgdan. Serliga tá ið vit vita, hvussu lagaligt tað er hjá norskum skipum
síðan »Nólsoyar Páll« fekk vanda sjógv in 150 fjórðingar vestan fyri Mykines og legði seg 70 stig í bakborð. So spyrji eg meg sjálv an: Hvar er tíðin farin? Jú, 40 ár eru liðin. Teimum, sum vóru eftir heima
báðum hondum um rórið. So dreyaði eg tíggju gradir til stýriborð. Bíðaði. Og so tíggju gradir til bakborð. Eg føldi ikki at skipið broytti kós, men tá eg hugdi eftir kjalarvatninum, sá eg, at skipið hevði