kanningini var avgjørt eisini at fáa eina óhefta kanning við tí endamáli at endurvinna álitið á politisku skipanina, sum vit føldu, var fokið. Men nú ivi er sáddur um trúvirðið hjá kanningars
Annar møguleiki er sjálvandi, at øll samgongan rýkur upp á hetta málið, sum hevur fylt so nógv í politisku skipanini. Tað er hent áður, at samferðslumál hava tikið lívið av eini samgongu, eitt
vit bara hugsa um lønina og gloyma eftirløina eitt sindur. Vit hava bara víst á tað órættvísa í, at politikarar altíð skulu tiltuska sær óneyðugar ágóðar, og at teir ikki vilja gjalda skatt sum vanlig
glapp tann nátúrligi autoriteturin. Hetta er eitt skandinavist fyribrigdi. Í Onglandi og í Týsklandi, Polen ella Finnlandi er støðan øðrvísi, sigur Niels Egelund, sum kallar hesa vantandi respekt fyri ein
og føroyskar íleggjarar er ringt í sjálvum sær. Men tað sum verri er, er at slíkur »mig-alene-vide-politikkur« skaðar føroysk áhugamál sera nógv – hetta er ein beinleiðis hóttan ímóti teimum, sum kanska
Højgaard setur alt sítt politiska lív í veð fyri hendan tunnil, sum fyri hann og hansara lokalpolitisku framtíð hevur sera stóran týdning. Men politikkur er annað enn at byggja sær varðar. Og valla
økinum hava umskipaninar av Ferðaráðnum seinastu árini máað av álitinum millum ferðavinnuna og politisku skipanina. Tað er tí helst í tøkum tíma, at hetta álit verður endurskapt, so Ferðaráðið kann
kundi verið spurt, um Sjúrður og Annfinn ikki eisini skulu hava okkurt. Tað er eyðsæð, at tað mest politiskt-korrekta, sum Heðin Mortensen kann gera, er at knýta hinar flokkarnar at sær – nú teir
marknaður bara er upp á sjey milliardir. Og meðan løgmaður og vinnumálaráðharri og øll onnur í politisku skipanini tosa um, hvussu dýrt tað er, og hvussu høg rentan er, so hendir akkurát einki. Løgmaður
renna sum hundur um heitan greyt og skúgva trupulleikan undan sær. Vit hava brúk fyri, at øll tann politiska skipanin tekur saman lógvatak um at loysa hendan størsta samfelagsliga trupulleikan. Líka
