Nú hvítna tindar fjøllum á, ja soleiðis varð sungið til jarðarferðina og soleiðis var eisini henda kalda heystarmorgun , tá vit fóru til Fámjins eftir veðrunum, sum vit hava gjørt tey seinastu nógvu á

Tí er tað so nógv verri at fata, tá fólk í besta aldri so brádliga verða tikin frá okkum. Boðini um, at Jens Pauli ikki var millum okkum longur, vóru hørð at svølgja. Tað kundi ikki passa, ikki hann.

Eivind var ein kendur sumbingur, um ein segði Eivind hjá Ebbuni, so visti øll hvør tað var? Eivind gjørdist 81 ár. Tað eru mong ár síðani vit komu at kennast, tað var í 1947. Eivind var ein merkismaðu

Åge misti síni foreldur sum heilt lítil, so hann kom at vasksa upp hjá Hansinu og Eliesar Jespersen, sum hann var ógvuliga góður við. Åge fór sum ungur í læru til skipstimbrarar á bedingini í Trongisv

Nú er longu nakað síðani, at Dinna fór hiðani, men eg ynski at seta nøkur orð á blað um ymist, sum er seti í samband við minnið um Dinnu. Vit starvaðust í somu fyritøku í fleiri ár, og hóast vit ikki

Góði Tróndur Tað var okkum øllum ein syrgin dagur, tá ið boðini komu, um at tú ikki longur skuldi vera ímillum okkum. At tú so brádliga skuldi fara, tykist so órímiligt og óveruligt, tá ið tú átti at

Sum lítil var eg altíð saman við tær og abba og tit vóru altíð so góð við meg. Eg elskaði at sova niðri hjá tykkum at fara oman á Høvdan at keypa fyri tykkum, tí so visti eg, at eg altíð fekk eitt oyr

Tað var lýtt og sólin skein tann dagin, Martha fór til gravar. Á veg vestur í kirkjuna hugsaði eg, at veðrið var júst sum Martha - blítt og friðarligt. Hóast vit ikki vóru skyldar, var hon sum ein omm

Meðan sólin skein á gular sóljur í tí grøna grasinum, og mýrusnípan spenti sínar veingir, fingu vit tey sorgarboð, at tú mín kæri svágur, Jacob Monrad, var slóknaður, bert eina viku eftir, at vit vitj

Stórur skari fylgdi Elisabeth til seinasta hvíldarstað hennara, og vøkru orðini hjá presti í kirkjuni fara ikki frá mær. Tað er so, at tú saknar orð í slíkum stundum. Eg fari tó at royna at siga eitt