tey skulu gera. – Tað skal ikki vera so, at bara tí at vit fara út um Havnina, so gera vit okkurt um seyð. Tað skulu vera ganska almindilig tíðindi uttan fyri Havnina, sum vit skulu dekka við ferðaliðnum
annan í ungdómsárunum. Tey hava, síðani tey giftust, búð í Porkeri, har John eisini hevur jørð og seyð at hyggja til. John og Ruth eiga fýra børn: Sigrid, ið er gift við Gimma Andreassen, og Pætur, ið
skifti stjóri í Roynds Kolasølu. Hannis hevur fingist við seyð, síðani hann var smádrongur og hóast høgan aldur, fæst hann fremvegis við seyð. Hann hevur verið seyðamaður í fleiri hagapørtum, og í einum
túrur hjá Johannu í Dímun í nógv ár. Tó so - í 50 og 60 árunum bleiv Johanna mangan brúkt til at føra seyð úr Dímun, siga tey av Kunningarstovuni í Vági. Gott at hava við Heit og góð klæði, góðar skógvar ella
at hann skuldi uppaftur har, sum hann plagdi at vera.. Eg meini: Man fær sær ikki dupult so nógvan seyð, sum man hevur ráð til og so kappar helvtina av fóðrinum vekk knappliga, ha? Men tann fitta bubbl
annar, sum eisini var av Skálafjørðinum. Teir práta um seyð. Tað var um gyllin her og har, og um eina skortflekkuta og aðra svarta og hvíta. Seyð ber til at tosa leingi um, tá tann rætti áhugin er til [...] dekkið eisini, og tá mátti eg flenna. Tá stóðu hesir báðir glyvramenninir framvegis og sjabbaðust um seyð. Um so øll verðin datt niður, so gjørdu tað ikki mun, tá ið seyður var á skránni! Tá fekk eg eisini
mátti, var kavablak. Men tey vóru heldur ikki spard. Vit spældu eisini, at vit vóru bøndur. Vit høvdu seyð, og tað var horn. Fjall var eisini gingið. Hornini vóru so fylt í ein posa, og so var gingið heilt
at taka ábyrgd av øllum, sum gerast skuldi í heiminum. Og tað var ikki smáting, tí tey høvdu bæði seyð, neyt og handil. Sum ungur var hann bæði á háskúla í Havn og í Danmark. Har fekk hann vinir og hevur
gøla fyri kortum havt við sær, at bøndur í einum ávísum øki hava verið noyddir at taka av neyt og seyð. Nýliga hava vit eisini frætt um trupulleikar av sama slagi bæði í Týsklandi og í Danmark, sigur Bjørn
Føroyar og til óvitatíðina. Man kennir seg kanska staddan upp í haganum í ferð við at laða torv, reka seyð ella hoyggja. Bæði foreldur, systkin, ja, øll familjan og kenningar fara framvið tí »innara eyganum« í