hvørjari túgvu, og kendi teg væl úti í náttúruni. Mangan sást tú úti í bønum við einum spaka, har tú velti bøin slættan, so hann kundi sláast við maskinuni. Ella kanska vældi tú um eitt av teimum mongu gomlu

grøvini. Og sí, tá varð landskjálvti mikil, tí at eingil Harrans kom niður av himli og steig fram og velti steinin frá og setti seg á hann. Men útsjón hansara var sum snarljós, og klæði hansara hvít sum fonn

nærhendis Kløvermarken, har hann hevði íðkað ítrótt sum ungur. Harúti hevði hann fyndarløtur. Hann velti eplir og aðrar køksurtir, men hann hevði eisini ymisk frukttrø og prýðisplantur. Á tí hugnaliga stykkinum

ferðir so brøtt brekka sum tann í Norðoyatunnlinum. Men hjá KÍ tykist tað í ár at vera, sum tað er hjá velti Peturi. Hann verður sligin í gólvið, men tað gongur bara brøkpartur av sekundi, so stendur hann aftur

á bygdarlagið uttan fyri Garðar og heimi á Garði. Altíð tókst hann við okkurt, bøtti um jørðina, velti og gekk íðuliga burtur í haga. Altíð sást tú hann fara við stavinum framvið, tá ið leiðin gekk annaðhvørt

kenna. Serliga var tað teim gomlu og teim, ið ikki megnaðu sjálvi, hann royndist sera hjálp­samur. Velti, slerdi og rudd­aði. Mangan kjallara í Sør­vági man hann hava rudd­að! Um veturin hjálpti hann fólki

veltan upp úr nýggjum, soleiðis at bøurin kundi geva stráfóður til kríatúrini. Hann sigur, at ein, sum velti nógv fyri pápan, var Bergtórur Joensen, beiggi Fritleif Joensen, bónda í Fuglafirði, og Bergtórur [...] eitt nú seyðarættin á Argjum hevur verið flutt undan útbyggingum – upp til fleiri ferðir. - Abbi mín velti tað, sum kallast Müllerstrøð á Argjum, og hetta var ein týðandi partur av grasgrundarlagnum hjá seyðinum

krígnum. Nú fer hann helst ikki so nógv í bøin meira, heldur hann. Men til fyri heilt stutt síðani velti hann sjálvur. Uttan fyri húsini við Gjógv hevur hann havt eina veltu, sum man fara at líkjast einum

Vensil mangan við pápanum, og longu tá vísti hann gott hegni at fáast við jørðina. Seinni í lívinum velti hann nógv upp úr nýggjum í gerðinum hjá verpápanum, Jákupi bónda. Sjálvur hevði hann altíð nakrar

vart við seg.Eitt tað fyrsta hann gjørdi, var at fáa sær ein nýmótans traktor.Við hesum traktori velti hann upp úr nýggjum. Byrjað varð í Toftabønum og tað gekk skjótt fyri seg. Men ikki so mong ár seinni