og avmarkingarbrunn stutt frá føroyska markinum. West Navion West Navion hevur verið fyri fleiri óhappum, og tí er boringin nakað seinkað. Hon var upprunaliga ætlað til í juni. Hetta fær tó ikki stórvegis

Klaksvík: Óhappið hendi um hálvgum fimm tíðina seinnapartin. Tað kundi havt verið heilt galið, um ikki lastbilurin bleiv hangandi á tveimum hjólum í vegkantinum, tí beint undir vegnum standa hús. Men bilurin

Sea Hawk tyrlurnar fóru avstað úr Íslandi, og eitt flogfar við brennievni fór avstað úr Bretlandi. Óhappið hendi 320 sjómíl sunnanfyri Ísland. Tyrlurnar og flogfarið við brennievni møttust 200 sjómíl sunnanfyri

vaksandi ferðslu, har ungdómar fara at koyra úr einum enda av landinum í annan. Hetta merkir fleiri óhapp, fleiri skaðar og fleiri mist mannalív. Henda sannroynd ? at vit fáa undirsjóvartunlar og at ferðslunetið

hon eftir høvdinum. Konan fekk ikki álvarsligt mein av óhappinum, tí hon varð útskrivað sama kvøldið. Skipið var stutt uttanfyri molan, tá óhappið hendir. Skiparin vendi við aftur, og skipið misti hálvan

eru tað tey eru, gjógnum hesa lítlu, men alt avgerðandi, frástøðu sær ein munin, tí frástøðan er óhappið, ringi standurin, eymdin, armóðin, vesaldómurin, vanlukkan, vónloysið og ólukkan hjá tí intellektuella

fráboðan um eitt ferðsluóhapp á landsvegnum norðanfyri Norðskála. Ein ungur maður, sum slapp væl frá óhappinum, var farin útav í einum persónbili. Hann verður tó skuldsettur fyri rúsdrekkakoyring, tí royndin

og vegurin er góður at koyra á, og tí veit løgreglan í Runavík ikki at siga, hvør orsøkin var til óhappið. Tað var um 19 tíðina sunnukvøldið, at politistøðin í Runavík fekk fráboðan um eitt ferðsluóhapp

Hans Andreasi á Eiði. Mamma fór at tæna hjá Hans Joensen í Havn sum ung genta. Har var hon fyri tí óhappi at detta niður ígjøgnum ein lem og fáa skaða. Maria, dóttir Hans og Anitu og mamma vóru bestu vinkonur

fólkaskaðarnir, sum skulu fáast burtur. Harvið verður ikki sagt, at tað ber til at sleppa undan øllum óhappum og øllum vanlukkum. Útgangsstøðið er, at tey mistøk, sum vit menniskju gera, og altíð koma at gera