jeg ikke vide, før jeg havde faaet at vide, hvordan disse gik. Jo, sagde han, naar en Fugling skal hen til et Sted, og der staar et Hus i vejen, gaar han ikke uden om Huset, men han fortsætter lige op paa [...] angrer jeg ikke, at jeg tog imod Tilbudet. Jeg fik nemlig Lejlighed til at se en Skole, der i alle hen­seender kunde tjene som Mønster for andre Bygder. Efter min Mening kunde der til­trænges Forbedringer

oljukreppurnar í 1970’u­num hevur verið tosað um olju­na, um prísin á henni, og at vit mugu sleppa úr henn­ara hafti. Trupulleikin er, umframt at tørvur er á einum greiðum, orðaðum poli­tikki á økinum, at

n, sum heldur tað. Heldur ikki hesaferð megn­aði Javanðarflokkurin at standa sum ein flokkur – tí Hen­rik Old atkvøddi saman við samgonguni, tí hann held­ur ikki, at hjúnaband mill­um fólk av sama kyni

nátt­klubb­an. Men sjálvur held­ur hann ikki hetta vera nakr­an trupulleika. – Det er sandheden. Vi skal hen og drikke på Zen. Det kan godt være, at jeg ikke må sige det, men det sagde jeg jo også derinde. Og

ekstremt kon­serv­a­tiv viðvíkjandi sam­kynd­leika. Tað var sjálvandi eitt sind­ur ser­ligt fyri fam­ilju henn­ara, at Fi­or­ella hevði funn­ið sær ein maka, sum var ætt­aður hin­u­meg­in heim­in. At makin var

Altíð var hon so løtt av lyndi. Hetta speglaðist aftur í henn­ara útstráling. Eisini sást hetta aftur í hennara lit­føgru klæðum, og hár henn­ara, ið hevði havt allar æl­a­bog­an­s litir. Góða Julianna [...] Bíggj­ar­vegnum, saman við Bárði og Jógvani. Julianna var málrættað og visti, hvat hon vildi í lívinum, og henn­ara størsta ynski var at skapa eina familju. Hetta gjørdu hon og Bárður so væl sam­an – tað er Jógvan

ong­an serliga týdning fyri okkum. Eg havi sjálv góð­kent ætlanina hjá Johan Dahl, og eg vænti ikki, at hen­da konstruksjónin, har tað almenna eigur 100 pro­­sent, fer at minka um áhug­­an hjá teimum privatu

Manden ikke kunde klare sig ved egen Hjælp, og uden at betænke sig sprang han ud fra Baaden, svømmede hen til Manden og fik efter de største Anstrengelser og under over­hængende Livsfare reddet ham til Land

serliga tá vit nakrir patruljuførarar vóru bodnir til Húsar eitt vikuskifti, hvussu blíð foreldur henn­ara vóru. Gjøgnum skótaarbeiðið komu Selma og Óla Bjørn at kennast. Hann var ein av leiðarunum hjá

hon dagin eftir var farin til Greve fyri at vera saman við børnum sínum, sum vórðu tvangsflutt frá henn stutt frammanundan. – Tey eru alt fyri meg. Lívið hjá mær er í spønum, og eg fái ikki konsentrerað