manifesterar tráanin eftir innaru javnvág seg í eini persónligari trúgv á Gud, sum skapara av øllum. Her er tað serliga myndin at koma yvirum , sum trínur fram í longslinum eftir einum lívi uttan órógv. Brýtur
ætlandi annaðhvørt vikuskifti. At hesir duga sítt kramm er óneyðugt at fara at brúka blaðrúmd til her, men við sær í nýggju samansetingina hava teir hvør í sínum lag nýggj og spennandi tónleikaverk. Men
sodavatni. Tað fyrsta, tú leggur merki til, tá tú kemur inn í Hollywood er tað góða plássi allastaðni. Her kunnu viðskiftafólk í frið og náðum standa og hyggja at filmshúsunum uttan at órógva hvønnannan. À
saman við teimum. Hvør er keðiligast í Føroyum og hví? Lat meg ikki vera so keðiligan at nevna hann her, men hann keðir meg. Hvussu ofta speglar tú tær? Uttan iva nógv for ofta. Hvussu ofta ert tú hjá frisør
kendum indianarahøvdinga um, at vit hava bara fingið náttúruna til láns frá okkara eftirkomarum. Og her koma spurningarnir um orku og umhvørvi so sanniliga inn í myndina. Tí hesi bæði eru so nær tengd at
ídnaður røkkur, og tí er virksemið hjá Thor í oljuvinnuni eisini nakað vit kunnu vera stoltir av, tí her hevur ein lítil føroysk vinnufyritøku í harðari kapping við útlendskar fyritøkur fingið uppgávur í
framsýningarstaðið komið fyri at verða? -Tað vóni eg, men vit vita jú ikki, hvussu leingi vit kunnu vera her og nær eigararnir skulu brúka høllina aftur. Tí leita vit eisini alla tíðina eftir einum øðrum hóskandi
ulønunum, meðan tað er vøkstur í lønunum innan almennar tænastur og fyrisiting v.m.; tað er hetta her vit mugu fáa balanca aftur í. Uppá sikt heldur búskapurin als ikki til hetta sigur Anfinn Kallsberg
heiligdag kemur í kirkjuna at hoyra gleðiboðskapin um Jesus Kristus. Hann hevur verið klokkari í fleiri ár her í kirkjuni. ”Tú fylgdi mær fyrst, tá í vøggu eg lá, og sá tá eg stetlaði gólvinum á og síðan tá omma
krónur. Men hetta er eitt endurgjald, sum ikki fylgir eigaranum, men matrikkulnummarinum og tað er her, at hundurin liggur grivin. Hetta merkir, at so hvørt, tá ið eini hús verða smíðað, ella so hvørt,