sum tíðin gongur, men í løtum vísur Fernando Torres frálíkt spæl. Eitt korter fyri hálvleik kemur lív í. Eftir tvær royndir á mál endar bólturin fyri føturnar á Liverpool miðvallarinum, Raul Meireles,
snýtir teg sjálvan fyri vælveru, meiri sjálvsvirðing og gleði – og ikki minst eitt longri og sunnari lív. Um tú vigar ov nógv er einki annað at gera enn at fara uppá ein “slankikur”. Ein slankikurur er eitt
fer at mótmæla harðliga, men Jørgen Niclasen fer við borgarligum slagorðum, ið skulu blæsa nýtt lív í Fólkaflokkin, at vísa á, at neyðugt er við sterkum politiskum leiðarum, ið tora at taka avgerðir
kirkjuni. Var prestur ikki í oynni, las deknurin dagsins prædiku ístaðin. Poul Sivar hevur tí alt sítt lív hoyrt eitt ótal av lestrum verðið lisnar av trúføstum deknum. Eitt av tí, sum hann hevur lagt sær í
partar at fíggja eina høll, sum verður til stórt gagn fyri føroyskan ítrótt, ungdómslív og sosialt lív. Fyrireikararnir hava hugsað, at um fólkatingið er við, verður lættari at fáa onnur við. Eg og Edmund
Miðvági var á rættari leið í hesum sekvensi í kvøðuni til brøðratjóðina, vit eru runnir av: “Teirra lív har í líðunum føgrum, teirra ferðir um fjøll og um sjó, gevur megi og merg, og í æðrum rennur hugprúða
d, er stór skom fyri eitt so framkomið samfelag sum okkara. Hesi fólk, sum hava liva eitt vanligt lív, men nú hava brúk fyri hjálp, orsakað av sein-heilaskaða, verða nærmast viðfarin, sum um tey ikki vóru
boð um, hvussu vit menniskju eru bundin at náttúruni og tíðini og við hesum okkara vøkstur, okkara lív, okkara niðurgangur og okkara deyði. Rúmini hjá Guðrið Poulsen snúgva seg um okkara lívsrúm. Vit
Fríðrún Danielsen, Anna Sofía Sevdal og Íðunn Magnussen, EB/Streymur/Skála, Liljan av Fløtum Petersen, Lív Arge og Heidi Sevdal, HB, Malena Josephsen, Eyðvør Klakstein, Laila Pætursdóttir, Sigrid Jacobsen,
tubbakki er minkaði nógv fyrst í árinum. Og á roykfría degnum fríggjadagin, fara tey at seta nýtt lív í átakið og tá kunnu roykjarar aftur melda seg til eina sms skipan í eini royd at leggja tubbakkið
