3.Kann landsstýrismaðurin vátta, at tað altíð hevur verið eitt krav, at fólk skulu hava arbeiði, bústað og váttan fyri, at tey kunnu forsyrgja sær sjálvum, áðrenn arbeiðs- og uppihaldsloyvi verður veitt [...] altíð verið tað - at fólk, ið ikki eru norðurlendskir ríkisborgarar, skulu hava arbeiðsgevaraváttan, bústað og/ella váttan fyri, at tey kunnu forsyrgja sær sjálvum, um tey fáa arbeiðs- og uppihaldsloyvi í

Vinnuhúsinum.Omaná hettar,gjalda hesir persónar so ein okursprís (kontant) fyri ein slumlíknandi bústað,sum helst eingin føroyingur vildi bú í. Eg havi so ikki sæð nakran sáttmála,sum loyvur slíkum metodun

sjálvan prestin, og danir gjalda restina av rakstrinum av kirkjuni, herundir løn til hjálparfólk, bústað hjá presti, leigu av kirkju v.m. Í samstarvsavtaluni millum føroysku og donsku Sjómanskirkjuna stendur

er bara ein, sum kann opna eyguni, so vit skilja tað, vit lesa, tað er Heilagi Andin. Hann tekur bústað í teimum, ið trúgva, og knýtir tey øll saman í eitt likam, Kristi likam. Tað er Andin, ið ger likamið

er bara ein, sum kann opna eyguni, so vit skilja tað, vit lesa, tað er Heilagi Andin. Hann tekur bústað í teimum, ið trúgva, og knýtir tey øll saman í eitt likam, Kristi likam. Tað er Andin, ið ger likamið

randa, har summarnáttin fevnir teg so blíð, har jørð og himmal brátt í einum standa, eitt fólk sær bústað fann í farnu tíð. Her liva var í grýtislendi kørgum í bardaga við ódnarmátt og svongd. Í opnum báti

eru samd um heldur enn tað øvugta. Øll halda, at tað er út av lagi, so dýrt tað er at útvega sær bústað í Havn. Øll halda, at tey gomlu eru so skammiliga forsømd. (Allir politisku flokkarnir áttu at hildið

og ovaliga á nógvum ymsum hitlistum. Trentemøller eitur Anders til fornavn og er dani. Hann hevur bústað í keypmannahavn . Hann byrjaði at framføra alment í 1997, og síðani hevur tað bert gingið ein veg

loyvi at taka sól, fyrr enn man er 16, og um ein skal taka sól, skal eitt skjal fyllast út, um navn, bústað, føðingardag o.a. Onkur slapp tó inn kortini, siga tey við einum smíli. Tey vóru øll samd um, at

í Keypmannahavn hendan gráa oktobermorgun og á veg út til Hjørdis Haack. Teinurin út til hennara bústað var nógv longri enn væntað, men lat tað fara. Trúgvur móti tí føroysku náttúruni komi eg ein hálvan