Títt stríð fyri barni tínum var ikki til fánýtis«. Á ymiskan hátt kann Gud senda okkum tár aftur. Men vóru tárini bønar og forbønar tár, so verður tað ein gleðiligur dagur, tann dagin, »vit fáa tey aftur
hjá Honnu eisini høvdu verið undir Sundinum, so har skuldu myndir takast av hesum fýra ættarliðunum. Men tað var meira enn so. Tí sum elsti luttakarin fekk Hanna eisini heiðursmerki, sum Atlantsflog hevði
hini aftur. Tí eru ætlanir um at skipa enn eina samkomu seinni, tá aftur eitt runt áramál er runnið, men enn er einki ásett. Í 1962 var Veyhe prestur. Konfirmantarnir vóru: Emma Midjord, Lopra, Elisabeth
eftir skráseting. - Restin er vanlig mál, og hesi kunnu taka frá 10 døgum og uppí eitt ár ella meira, men hetta er tíbetur bert í fáum førum, sigur hann. Fleiri løtt mál Í øðrum lagi vísti Kári á, at á fí
upplýsa, tí skráin er ikki endaliga avgreidd enn, sigur hann. Hann sigur seg vita, hvat skal henda, men vil ikki upplýsa tað, fyrr enn tað hevur verið runt til viðmerkingar, sigur hann. Tó viðgongur hann
hendingin fær avleiðingar fyri føraran, sigur Heini, at tað fær hon ikki. Trailarin er illa farin, men tá ið vit frættu fyri døgurða í gjár, var ikki greitt, um hann verður umvældur. Heini á Borg heldur
eitt gott dømi um, at tað framvegis eru menninir og næstan bara menninir, sum eiga avgerandi orðið. Men fundurin var eisini eitt dømi um, at kvinnurnar so spakuliga eru við at vinna inn í fótbóltsheimin
vakja okkum øll andaliga. Undirtónin er, at nógv kristin byrja væl andaliga og eru brennandi eina tíð, men sum frá líður, kølna tey meira og meira. Í veruleikanum er hesin kapittulin eitt ávaringarróp til okkum
ferðina niður í bygdum øki til 30 kilometrar um tímar og úti á alfaravegi niður til 50 til 70 km. Men vansin er so tann, at nettupp í hesum mánaðinum skulu vit røkka so nógv, hvør Per og Pól skal til
at vita í bóklinginum, sum Hagstova Føroya nú hevur givið út um nýggja brúkaraprístalið hjá okkum. Men hvat er eitt brúkaraprístal? Hvussu ger man tað? Hvørjar vørur og tænastur, hvørjir prísir skulu við
