sum settist í stólin – Kristus og Gud, flættaðir saman gjøgnum alla skriftina, og kunnu ikki skiljast sundur. Tað eru tey, sum vilja seta Kristus eitt stig lægri, enn Gud, men tað er ikki tað, sum skriftin [...] var sagt um Hann. Eg hugsi mær til, at nakað av tí hann hevur talað um og víst teimum á, er um tá ið Gud segði við ormin: ”Avkom kvinnunar skal sorða høvdið á tær.” 1. mós. 3, 15. Ella hetta: Eg skal signa [...] givin okkum, og á øksl Hansara skal harraveldið hvíla; Hann eitur Undurfullur, Ráðgevari, Veldigur Gud, Ævigur Faðir, Friðarhøvdingi. Es. 9,6. Hann er farin gjøgnum Jeremias, Ezekiel og allar hinar. Hann

ihjel ved at hænge ham op på et kors, som vi hørte i påsken. Men gammel kærlighed ruster ikke, og Guds kærlighed er så skinnende som aldrig tidligere. Han er så ung og så stærk som nogensinde og her i [...] og tildækker sin brud med kys og kærtegn, så hun bliver ganske ør. Apostlene bliver så medrevet af Guds brændende kys, at de begynder at tale i tunger og sige mærkelige ord på fremmede sprog. Og det er [...] tale med hende, ligegyldigt, hvor hun kommer fra. Men kan man nu tro på alle hans søde ord? Er denne Gud ikke lidt påtrængende? En ærbar pige skal ikke falde for den første den bedste. Men det er svært at

hesi, sum í kærleiksdyrkan síni aftur og aftur leggja dent á, at Gud er kærleiki, men ikki vilja hoyra orð um, at hesin kærleiksfulli Gud bæði setur mørk og hatar synd. Og eg eri púra samdur við tær í, [...] at nevna hetta, sum annars er kjarnin í Bíbliuni stríðið millum hin góða og hin ónda. Sanniliga er Gud størsta opinberingin av kærleika, ið hugsast kann, men tað var í stríðnum móti syndini, at Hann vísti [...] at trúgva, at hvørki hann ella syndin eru til- ella í besta føri eru harmleys. At liva í kærleika Guds hongur óloysiliga saman við einum ynski um at halda seg frá mótstøðumanninum og fremsta eyðkenni hansara

minnist eg aftur á hendan sang, ið tú dámdi so væl: Takk Gud fyri alt sum hendi Fyri gávur tú oss ber Fyri tíð sum er at enda Fyri stundina sum er Takk Gud fyri ljósa várið Fyri myrka kalda heyst Fyri hvørt

skriftirnar geva. Heimurin er dømdur til undirgang, tað svitast ikki. Men, sum tað stendur: Tí so elskaði Gud heimin, at Hann gav Son Sín, hin einborna, fyri at hvør tann, ið trýr á Hann, skal ikki fortapast, [...] hendan heim. Og sekstandi kapitul sigur okkum, hvussu dómurin verður fullførdur. Men menniskjuni spotta Gud fyri pínur sínar og venda ikki við. Tey eru vorðin herd. Framhald.

sjálv so »trúføst« sæst tú har still tú livdi Gudi nær. Ei vit skilja Harrans vegir tað er sum at Gud hann tegir tá hann tekur síni heim burt úr heimsins gleði gleim. Mangan sáran saknin møta soleiðis [...] onnur vita at ein dag er endað stríð, vit sum mangan spyrja hví. Aftan hválvið er ein staður, har Guds flokkur syngur glaður, tey við pálmagrein í hond bíða øll á lívsins strond. Æra veri minnið um teg

Vit síggja, hvussu Gud brúkar løgreglu og dómsvaldið fyri at hava tamarhald á brotsverkum og fyribyrgja ófriði. Paulus fer enntá so langt, at hann nevnir teir fyri at vera »tænarar Guds« (Rómbr. 13, 6),

øllum tí góða, sum Gud hevur gjørt Ert tú ein gáva eitt undur so stórt Eg trúgvi ein eingil vil vera hjá tær Sum hoyrir títt hjarta og veit at tað slær - Av øllum tí vakra, sum Gud hevur gjørt Ert sólin

druknaður. Vit standa spyrjandi, sum vit altíð gera tá ið deyðin kemur á gátt. Hví? Men takk góði Gud, at tú hevur svarið, tí tú sigur í orðið tínum, at áðrenn eg myndaði teg í móðurlívi, vóru dagar tínir [...] ommubørnum. Annars vit øll hvør í sínum lagi kunnu goyma minnini um teg í okkara barmi. Takk góði Gud at hjá tær er einki hálvgjørt. Alt er fullgjørt. Má Harrin geva tykkum styrki framyvir til at bera

hann og tað kann fáa okkum at spyrja, um vit í ævinleikanum skulu síggja merkini av tornakrúnuni. Gud hevur givið honum navnið yvir øllum nøvnum og fyri honum skal hvørt knæ boyggja seg. Krossar deyði [...] er ræðuligur. Tað er ein deyði undir tortur. Jesus deyði er meira ræðuligur. Tað er ein deyði undir Guds vreiði, so ræðuligur var Jesu deyði á Golgata. Og tó, so ger verk hansara tað at vit kunnu verða fylt