onkran snudd á høvdið, og fór tí á skaðastovuna. Løgreglan hevur skrivað málið upp, og arbeiðir við at gera avhoyringar í málinum. Hetta er annað harðskapsmálið, ið er fráboðað í sambandi við SummarFestivalin

av virkseminum. Hetta er ein avgerð, ið vit tóku nakað síðani. Samfelagið er í dvala og lítið er at gera, so vit steingja nakrar deildir tá, men lata tær uppaftur um tríggjar vikur. Hetta er ein góður máti

at hækka veitingarnar til tey allarfátækastu. Men tað vildi samgongan ikki. Ístaðin samtykti hon at gera sítt egna uppskot og valdi samstundis ein fylgibólk við einum umboði úr hvørjum flokki at vera við

hevur hug til. Tað er løgið – man væntar av okkum, at vit verja tað frælsi, men ongin annar torir at gera tað longur. Vit hava gjørt okkara. Vit hava vart rættin at tekna keipumyndir. Nú mugu onnur taka yvir

áarløk. Landsverk sigur, at í ár er ein millión krónur játtaðar at asfaltera vegin til Múla, og at gera eitt vendipláss, ella ein dvalarvika, har landsvegurin endar við bygdina í Múla. Sostatt verður M

“Tann góða tilgongdin”, har nógvir persónar frá ymsum ráðum, kommununum og stovnum gjørdu og framvegis gera eitt megnar arbeiði. - Hon var ein av høvuðspersónunum í arbeiðinum at menna “Góðu tilgongdina”, har

Tað er vanligt, tá tað er uppá hendan máta. Um eitt val verður útskrivað, men man verður noyddur at gera okkurt, so hevur tað verið vanligt. Til dømis minnist eg í 2003, tá Anfinn Kallsberg skrivaði val

heilt einastandandi deiligt at vera aftur. At standa har saman við fólki, ein er góður við, og at gera tað, einum dámar, framman fyri fólki, einum dámar, á einum staði, ein elskar, er nakað serstakt, sigur

Kaj Leo Holm Johannesen løgmaður. Hanus Samró, tingmaður, hevur spurt hann um, hvat ætlanin er at gera við tann veruleika, at skulu føroyingar útflyta niðursjóðaðan makrel á marknaðin í ES, skulu 25 prosent

evnir, sum eru krabbameinselvandi fyri menniskju. Samstundis hava fleiri onnur lond longu samtykt at gera tað ólóligt at selja børnum og ungum undir 18 ár tíð ísolarium. Lóggávan skal sostatt minka um mó