ferð. Oftast eru tað fjar?stýrdar bumbur, ið liggja við vegjaðaran. Tær verða goymdar í burturkasti, deyð?um djórum ella dekkum, og tí eru tær torførar at fáa eyga á. Hetta kann vera ilt hjá okk?um, sum liva
sessunum, sum tey høvdu sitið á undir krígnum. Útskiftingin var ikki so stór, og tí var nazisman als ikki deyð í Týsklandi, hóast stóra fallið var farið fram. Eg upplivdi tí leivdirnar av krígnum gjøgnum øll
aling. Men formaðurin í Havbúnaðarfelagnum skilir støðuna fullvæl, tí talan var mangan um lív ella deyð hjá teimum einstøku alarunum og í nógvum førum stóð valið ímillum pest og kolera. Men nú alingin er
at vera førd aftur til fyrsta árhundrað, tá ið hesar skriftir blivu til, og tá ið tað galt lív ella deyð at vera ein kristin. Jóhannus sat á oynni Patmos og skrivaði hetta niður ... Lone var á oynni Patmos
grøna lendið. Hann gekk yvir til hana og spurdi hana: "Hví grætir tú?" "Býurin er brendur. Øll eru deyð." "Íðan so er eingin eftir." Gentan svaraði ikki og fór aftur at gráta. So spurdi hann hana aftur:
og beiggi hansara, við tveimum nýføddum drongjabørnum til klinikkina. Teir søgdu, at mamman var deyð í samband við føðingina. Ørindini vóru, um eg ikki vildi taka teir til mín. Hetta vildi eg á ein hátt [...] Fyri tað fyrsta var tað óeydna við at vera tvíburur, og so vóru teir eisini orsøkan til at mamman var deyð! Hesir báðir fóru so avstað aftur, og eg segði, at teir kundu koma aftur um tað var neyðugt. Longu
segði, at eingin kom yvir at missa mammuna sum ung. Pápabeiggin tekur um endan Nú vóru bæði foreldrini deyð, og yngsta barnið var fimm ára gamalt. Tá hendi tað sjáldsama, at tann sum tók húsið uppá seg var [...] Johannes Djurhuus ættaður av Selatrað. Hjá Hans Jacob Thomsen sótu trý børn eftir. Kona hansara var deyð í februar sama ár. Børnini fóru tískil til ætt í Hovi at vera. Ein dóttir Elisabeth giftist við Johan
tekur lívið dag fyri dag. Í eini slíkari sjúkralegu stendur tíðin still. Eg hugsaði, at eg eri ikki deyð enn og doyggi nokk ikki innan teir næstu tríggjar mánaðirnar. Men man torir ikki at hugsa longri fram
Og serliga hugaligt hevur tað verið at lesa søguna hjá Havnar Arbeiðarafelag: Til arbeiðis lív ella deyð og ikki minni at síggja frálíka filmin stríðsmenn í Havn - Alt gjørt í samband við, at felagið fylti
heilsaði upp á hetta amerikanska skaldið. Søgan er, minnist meg rætt, um ein drong, hvørs spælisystir er deyð, sum leingist eftir henni og reikar uppi við vatnið, har hon druknaði. Søgan er ikki óhugnalig, heldur
