ótu og drukku, tey keyptu og seldu, tey plantaðu og bygdu; men tann dag Lot fór úr Sodoma, regnaði eldur og svávul niður av himli og gjørdi enda á teimum øllum - so skal eisini vera, tann dag Menniskjasonurin
sjúkutilburðir høvdu skert flogið. Hóast hetta var hann altíð fúsur at luttaka á møtunum, tí Andans eldur í honum brendi framvegis líka bjart. Dømi um hetta er, at hann fáar dagar áðrenn hann flutti heim
farnir undir fyrireikingarnar til avbjóðingina móti Kypros mikukvøldið, eru útisetar. Tað fór sum eldur um norska og danska fótbóltsheimin og sjálvandi eisini kring Føroyar, tá ið Todi Jónsson leygarkvøldið
stinga seg upp um, hvør skal út at sløkkja eina eld. Tað hendi til dømis beint fyri jól í fjør, tá ið eldur kom í eina lítla gravkúgv í Søldarfirði. ? Brandmenn komu úr Runavík, av Skála, úr Gøtu, Leirvík og
leigusveinur” um Anfinn Kallsberg. Sjálvandi bóðu vit løgmann um viðmerking til hetta, og so var eldur í. Nú fór propagandamaskinan hjá Høgna Hoydal rættiliga í gongd. Hann ringdi ótaldar ferðir
nógv meira enn uppí ein propp fyri at fáa eina kenning, mundi hesin roykurin næstan vera nóg mikið! Eldur og sigarettir eru bannaðar á hesi vitjan, bæði inni og úti í garðinum, tí her snýr tað seg um sterkar
liðugt er at royta tað, sum í rættini er. Men tá alt var liðugt, varð ullin løgd oman á helluna, og eldur settur á. Soleiðis fer. Aftur á báti siglandi suður gjøgnum Vestmannasund mettu menn, at svidnaroykurin
sjaskveður av landssynningi, og tá ið vit komu oman á Nesið, kendu vit brendaroyk koma í nasarnar. Eldur var tá komin í bakborðsmotorin. Jógvan fekk beinanvegin fatur á eldsløkkjaranum og sløkt eldin. Vit
dreym: – Skulu vit nú blástempla slíkt siðloysi sum homoseksualitet? Tað vildu teir ikki. Og nú var eldur í skálanum. Nógv kjak var, og nógvar vóru ákoyringarnar ímóti landsstýrinum, sum »vildi fremja hetta [...] verja samkynd ímóti happing. Og Kristiligi Fólkaflokkurin krevur nú, at málið verður tikið aftur. Eldur er nú í skálanum. Landsstýrið verður lagt undir bæði eitt og annað – eisini at vera ógudiligt, tí
J.H.O. Djurhuus sigur, at “J. var eldur”, og Jørgen-Frantz skrivar soleiðis um hann: Tey, sum kendu hann væl, skiltu, at undir sinniligum yvirflata búði logandi eldur. Á sínum øki var hann ein øðimikil
