tað var tað besta. Men nú nøkur ár eru farin, hevur hann hugsað seg um aftur og nú er hann komin til ta niðurstøðu, at tað var skeivt at leggja eldraøkið undir kommunurnar. Orsøkin til tað er, at tað er

ígjøgnum hann. Jørgen Niclasen, landsstýrismaður í fíggjarmálum ásannar, at tað snýr seg um at finna ta røttu javnvágina. Men hann staðfestir samstundis, at hann fer ikki at leggja seg upp í, hvønn príspolitikk

síggjast í myndini av einari yvirvøkuverju av Norðuratlantshavi. Also hevur endamálið við radaranum ta beinleiðis mótsattu effektina av einum bumbumálið. Hann skal nevniliga verja okkum ímóti, at vit kunnu

nýggj vindeygu, áðrenn tey gera íløgu í eina hitapumpu. Tað mest umráðandi hjá okkum er, at kundin fær ta bestu loysnina, og summar tíðir kann loysnin verða ein onnur, enn hon var at byrja við. Tað sigur stjórin

umframt at umstøðurnar verða betri fyri at hava eina meiningsfulla frítíð og, ikki at gloyma, at fáa ta lívsneyðugu hvíldina. Uttan hesa javnvág økist vandin fyri umsorganarmøði og strongd, sum longu raka

eydnaðist at fáa spenning í aftur, tá ið Poul Kallsberg skoraði fyri aðru ferð, og støðan var 3-2. Ta løtuna vístu vit góðan hugburð, men tá ið vit so mistu ein mann og kanska ov tíðliga spentu bogan ov

Jákupstovu, sum ongantíð svarar, fráboðar ella ger nakað við málið. Hann letst ikki um vón. Felagið hevur ta fatan at borgarar í Klaksvíkar kommunu føla seg alts ikki tikin í álvara, og tað er ein trupulleiki

Funningsstovu, deildarleiðari á Sjónámi, sigur, at næmingarnir trívast ógvuliga væl á skúlanum, og teir fáa ta hjálp, teimum tørvar. - Vit hava eisini havt næmingar, sum hava trupulleikar við orðblindni. Eisini

at vera ungur og at vaksa til, sigur løgmaður. Í sama viðfangi takkar okkum øllum inniliga tøkk fyri ta ábyrgd, vit hava víst, gjøgnum hetta søguliga avbjóðandi tíðarskeiðið – og ein serlig tøkk fer til

mongu árini hava vit sæð eitt kommunustýri, sum hevur havt til uppgávu at brynja bygdina og oynna til ta ávirkan, sum tunnilin kemur at hava í framtíðini. Tá var tað viljin, sum dreiv verkið, og nógv kom