eru vit nógv betri við, og allir leikararnir virkaðu eisini sera uppsettir í dag. Tað vísur seg bara ofta, at vit duga ikki at hava eina leiðslu, og tað hava vit so als ikki ráð til í einum slíkum dysti,

fr. Summir vertir vilja hava skrivlig boð frammanundan; onkur sigur: »Kom við egnari hættu; eg eri ofta burturstaddur.« Ein genta úr Kalifornia hevur ferðast í meir enn eitt hálvt ár í Evropa, vanliga uttan

loysn ella fólki (Messiasloysnin), sum kundi loysa allar trupulleikarnar í einum. Tílík hugsan hevur ofta verið vandamikil, mergsúgvandi og forandi fyri at lívførir spírar vóru tæðaðir, sum komnir fyri seg

Valby og tískil ikki er so langt burtur frá Brøndby. At spælarar eru fluttir úr Frem og til Brøndby er ofta komið fyri. Frem er komið fyri seg aftur nú. Í áttati og níti árunum vóru teir í so mikið tungum sjógvi

við, ið har verður bjóðað. Nú vit eru við tónleikin. Stóru løturnar áðrenn og eftir tíðindi, eiga ofta útlendskir bólkar. Kanska hevði verið fínt við føroyskum tónum onkutíð áðrenn og eftir døgurða ge

Tað er ikki ofta, at ein landsstýriamaður verður stevndur fyri ærumeiðing. Men tað hendi síðsta vár, tá ið Jákup Mørkøre, fyrrverandi leiðari á Landssjúkrahúsinum, stevndi Helenu Dam á Neystabø, lands

mótstøðan av kúlunum er minni, enn hon er av vanliga sandinum, og tí gerst vandin fyri teimum skaðum, sum ofta sermerkja graslíkisvallir, minni. Hetta eru aloftast skaðar, sum íkoma, tí leikarar at kalla standa

serliga hugaligt. Julian er stríðsmaðurin, sum trívst best, har tað gongur fyri seg. Hann noyddist ofta at sita á beinkinum. Nú fær hann nýggjan møguleika at vísa, hvør dugur er í honum í fremstu norsku

borgaran. Jógvan Páll Lassen sigur, at hinvegin kunnu nevndir og nevndarformenn veljast umaftur so ofta sum hvørt bygda- ella býráð vil.

teknirøð, sum er tann reina ballada og kanska eisini eitt sindur stuttligt við hvørt, heldur Jógvan. - Ofta eru mínar tekningar ikki so ræðuliga skemtiligar, men fólk grína kanska eftir teimum, tí tær eru so