tímdi eg ikki hetta longur. Eg gav barninum at eta, skifti á tí og legði tað at sova, og so stakk eg bara av heim til okkara. Eg roknaði við, at mamman fór at vera við hús aftur, áðrenn barnið vaknaði. Mamma

myndugleikan til at føra hesar út í lívið. Tað er neyðugt við einum skúlareformi nú. Hesin eigur ikki bara at fevna um at leggja skúlar saman, sum uppskot hevur verið frammi um, men eigur serliga at fevna

mína hugsan, tá ið hon skal sigast, og á rætta stað, og so er liðugt. Eg havi ongantíð rópt hart, bara roynt at fáa alt at ganga, og eg eri sera loyal og royni so langt sum gjørligt at samstarva og samskifta

loyvi at fara tann rætta vegin. Vinnan hevur tær bestu loysnirnar, og tí má vinnan sleppa meira enn bara hoyrast. Vinnan má sleppa at hava fríar ræsur at stýra seg burtur úr trongu støðuni, hon er í.   Stuðul

stýring av skuldarum og útistandandi peningi. Málið við einari virknari kredit stýring er nógv meir enn bara at áseta kreditmørk hjá kundum. Tað snýr seg eisini um at uppbyggja kundatrúskap og hjálpa til at

at vera. Í einum durakarmi stóðu vit so, til seinni skjálvtin var av. Tá friður var aftur, skulvu bara beinini. Av skelk­inum. Í tílíkum løtum verða trupulleikar í ger­andisdegnum ógvuliga smáir, og tú

tímalønta – sum frammanundan hevur ta lægri lønina og ongan tryggleika í starvinum. Meðan starvsfólk bara nýtast at taka telefonina og siga frá: tíverri, eg kann ikki koma í dag - og kortini fáa fulla dagløn

sær út sum eitt stórt træ. Vit hava lagt okkum eftir at hava alt vetrargrønt, sigur hann. – Eg eri bara sum eg eri. Tími ikki at brúka orku at vera sum hini. Mær dámar betri at vera orginal enn kopi, sigur

hjá Føroyingum, verndina av fólkaræðinum og samhuga við okkara vesturlendsku sameindu, og at hetta bara snýr seg um vald, og at seta Danmark í eina góða støðu, við at brúka geostrategisku støðu Føroya til

vanlukkuliga er eitt óreflekterað lív, eitt lív, sum tú als ikki gáar um ella vendir og snarar, men bara letur fara sum sandur millum fingrarnar. Tí vit hava fingið eittans boð, og tað er at liva og minnast