fimm um árið. Flestu bøkurnar eru fantasybøkur. Nógvar spennandi bøkur eru komnar seinnu árini, men saknur er á barnabókum, sum lýsa Føroyar í dag, sigur Niels Jákup Thomsen. Av øðrum útgávum, sum ikki eru

í mans stað, og í hesum førum varð Daniel Rápa settur at røkja sessin, so hóast tað sjálvandi var saknur í Áka, so vigaði Rápa í stóran mun upp ímóti hesum. Enn er rumenin ikki komin heilt fyri seg, og

egna retoriska spurning, hvat hetta er fyri nakað, svarar hann: »Tykni, særdur stoltleiki, vónbrot, saknur og ein fittlig stór rúgva av púra banalum egoistiskum fyribrigdum. Men fyri tað er pínan tann sama«

egna retoriska spurning, hvat hetta er fyri nakað, svarar hann: »Tykni, særdur stoltleiki, vónbrot, saknur og ein fittlig stór rúgva av púra banalum egoistiskum fyribrigdum. Men fyri tað er pínan tann sama«

fingið eini hús at vera í. Og eg rokni við, at hóast hetta er ógvuliga persónligt – eins og allur saknur er persónligur – so fara onnur eisini at kenna aftur nógv av tí, sum er í húsinum.

setuna, somuleiðis var hann fleiri ferðir fyrsvaldur fyri Javnaðarflokkin í Vági. Tað verður stórur saknur í tær góði pabba, men her eru bara góð minnir eftir um teg. Eg takki tær fyri alt sum tú vart fyri

lítil. Teir gjørdi Sjóborgina í stand, so hann var so nógv heima, so fyri han gjørdist tað ein stórur saknur, sigur Sóleyg á Fríðriksmørk. Hannus, beiggin, og pápin, Tony, vóru eisini ofta á vitjan, og Tony [...] Tony var hvønn dag inni á gólvinum, tá hann var heima. - So fyri Hendrik gjørdist tað ein stórur saknur. Hann gjørdist eisini bangin fyri at missa meg, so hann vildi alla tíðina vera hjá mær. Og skuldi nakar

ið mentanin hevur fingið. Eingin politikari verður valdur uppá at tosa fyri mentanini, men tað er saknur í, at onkur flokkur torir at taka mentanina meiri fram og seta hana á politisku dagskránna. Hví skilja [...] nú, tá ið mentapolitikkurin kemur á dagskránna. Annars eru nógv mentunarpolitisk tiltøk framd, men saknur hevur verið á einum mentunarpolitiskum karmi og eini umhugsaðari mentunarpolitiskari leið, ið pe

og skilur ofta betri støður, sum vóru. Soleiðis havi eg tað við Babba'sa deyða og ta sorg og tann saknur, sum støðst av hesum. Havi júst lisið brævið, eg skrivaði honum minni enn ein mánað, áðrenn hann

og Evu. Tað merkist so væl á honum, hvussu góður hann var við tær. Tær vóru hanasara eitt og alt. Saknur verður nú at hyggja út ígjøgnum vindeygað á skrivstovuni her heima. Vitandi at hann ikki verður at