u. 400 fiskar. Nú í kvøld er gott veður, men kalt. Alt væl. Mikudagur, 19. mars Vit eru nú á veg vestur eftir. Vit hava í dag roynt inni undir Eyrabakka. (Her rak Bernhard á land sum lík fýra ár seinni [...] dag, tó at tað hevur verið dimmligt og nógv regn. Tað var eitt lot av landsynningi, men regnaði seg vestur um, so nú er hann vestan. Vit hava o.u. 800 fiskar. Vit sóu "Sigrid". Alt væl. Hósdagur, 1. mai Gott

var sokkin á Kappanum og manningin var komin umborð á hini skipini sum vóru har, spurdi skiparin á Vestur­vón skiparan á Tinganesi, um hann kundi vísa sær á tveir góðar menn, sum hann kundi biðja við Vesturvón [...] Hilmar fer umborð á Vesturvón og fiskar við teimum túrin liðnan og teir kom heim í november mán­að. Vestur­vón var eitt av teimum nýggju línuskipum, sum komu til Føroyar seinast í 50-unum. Hann varð avloystur

bleiv so uppi. Gott veður, ættin vestan. Alt væl. Hvat man hon fara at siga? Hósdagur, 22. mai Fór vestur til Sandavágs við Álkini (rutubátur). Kom hagar o.u. kl. 10 f.p. Veðrið var gott tá, alt var sum [...] eg Íslendaran í radio­n­um, hann segði frá veðrin­um. Hann var mest útsynn­ing­ur um alt Ísland, á vestur­landi­num var kalt, og regn á suðurlandi­num. Vindurin var avtakandi allastaðni. Tað verður hugaligt

handla við vanligum húsarhaldsvørum og helt á har í 10 ár frá 1955-65. Tá flutti handilin yvir í vestur­býin í Bókbindaragøtu, har Sigurð hevði bygt uppí síni egnu hús, so hann fekk størri og meira tí [...] Skipa­­smiðju í 1969. Hvítanes var upprunaliga bygdur sum frysti­línu­­skip, og vóru teir næstir eftir Vestur­­varða at fara at royna eftir rækjum til havs í Grønlandi. Væl bar til, og nøkur ár seinni bygdu

le av kappanum. Tað varð eisini gjørt, og tað vísti seg at ger­ast frægari, tá ið vit komu longur vestur. Tá var ísurin eisini burtur. So vit lógu bakk har. Vit plagdu at hava 3-4 dagar heim, men hesa ferð

so tað darrar í hvørj­um spreki. Tað var mánkvøldið 11. mars kl. 9-9½, at ólukkan hendi. Teir lógu vestur úr Vestmannaoyggjunum, ein­­ar 35-40 fjórðingar úr landi. Trígg­ir menn vóru uppi á vakt, tveir í

august. Her lá væl fyri at draga bátarnar upp á land, og hiðani var høgligt at rógva norður eftir og vestur eftir. Her varð fiskurin eisini virkaður, og her fekst øll møgulig útgerð. 60 bátar kundu halda til

av oynni til Kvívíkar, har eg fekk míni børn. Ein kona var deyð av føðikrampa tað árið, vit komu vestur, so tað var hildið at vera tryggari at fara av oynni. Hetta var ein syrgilig hending. Eitt skip var

umborð á “Willem Barendsz” og lossaðu ymiskar vørur og útgerð. Meðan eg arbeiddi í lastini, var ein vestur stolin frá mær. 17. oktober vóru vit umborð á “Willem Barendsz” og lossaðu mjøl og aðra útgerð. Tá

eini sameindari innrás. Teir vistu ikki hvar, men ein av møguleikunum, teir roknaðu við, var danska vestur­strondin. Tí fóru teir at byggja eina røð av verjuskansum, »bunkarum«, heilt frá Noregi og til Spania