Vit vóru millum annað í Hvannhaga, í plantaguni í Trongisvági og spákaðu okkum inn eftir Ovaravegi. Eisini vóru vit kai-túr, har vit vitjaðu eitt russiskt hjálparskip, ið lá við kai. Haðani stavar
ferðslustreymurin, uttan nakað sum helst umhugsað ferðsluátak, ígjøgnum Sandavág og Miðvág, á einum vegi sum als ikki stendur mát við tíðarinnar krøv. Og tað mesta av vegnum er landsvegur, uttan eitt stutt
Síðan verður tú koyrdur í jeppi fram til Gjónna. Upplivilsið at koyra eftir hesum bøkluta og holuta vegi er eitt sjáldsamt upplivilsi í sjálvum sær. Vegurin er í hvussu so er einki broyttur. Tað er náttúran [...] Fyrst til Kirkjubøar og eftir eini tíð har, í gomlu húsini frammi við Gjónna í 2017, burtur frá alfara vegi og í einum fríum og vøkrum nátturuumhvørvi. Tað, sum ikki var áðrenn, tað kom nú á hesum pastoralu
verkætlanin fevnir um liðugtgerð av vegnum millum Skála og Strendur, og síðani 2400 metrar av nýggjum vegi í Skálafirði. Hesin skal gerast frá dagførda vegnum sunnanfyri bygdina og síðani omanfyri bygdina
vegin, og enn minni hjá teimum, ið játta skulu pening til nútímansgerð av hesum 60 – 70–ára gamla vegi. Asfalt er lagt á nakrar ferðir, og har ikki eyrur er undir asfaltinum, er ber mold. Tað sigur seg
trygdarorsøkum) vísa úrslitini, at ein tunnilsloysn kann loysa seg betri enn umbygging av verandi vegi. Ein tunnil loysir seg betri, um samlaði íløgukostnaðurin verður o.u. 100 mió. kr. ella minni. Um
hevur verið lágur. Fyri teir er hetta ein greið ábending um, at alivinnan á Oyndarfirði er á røttum vegi aftur. Skynsamt og spakuliga Tá Marnar hyggur inn í komandi árið so ivast hann ikki eina løtu í, at
vóru tað nakrir vaksnir menn, sum ikki kundu semjast um, hvussu teir skulu gera arbeiði framvið einum vegi. Teir trættust aftur og fram, inntil annar teirra fann útav at forklaga fyri mammu. Sum allar aðrar
ár kundu allir tunlar verið liðugtgjørdir um eini 15 ár, og hartil var eisini ókeypis at koyra á vegi og tunlum. Men hvat? Tá ókontrollerað national følilsi sleppa inn, slær tað røtur og eitrar frá sær
Vestmanna manglaði einki. Har var rúmligt, og gestablídni var sera stórt. Babba vaks upp á Niðaravegi “á Mørkini”, og har var alt sum ein unglingi kundi hugsa sær – stutt til alt: m. a. sjógv og fjøll
