ongan høvuðspersón, ið skínur fram um ein annan. Evni bókin viðgerð Søgan byrjar 2. páskadag, har Havnará tók »hevnd fyri sína vanærisligu lagnu og fylti miðstaðarøki við lorti.« (p. 9) Hesin sami lortur
Men tá stórhøllini í Hoyvíkshaganum, partur av innkoyringarvegnum í Marknagili, og eftirgjørdu Havnará vantaðu milliónir, vórðu tær írestandi milliónirnar skjótar at finna. Men til náttúru ella umhvørvi
framburðstrúgv, toygdi seg upp aftur longur. Tað heldur ið hvussu er William sjálvur í eini minnisrún um Havnará, sum kastaði hvørvisjón yvir seg niðri í býnum, men enn rennur her uppi í óbygdum: »Verðin tóktist
ljós. Sterk var grundin laðað, og táið vit síggja myndir av gomlum skótum í uniformi, ovarlagað við Havnará, ivast ein ikki í, at júst skótalívið hevur myndað teir í stóran mun. Skótin er altíð sannur í talu
Vippu 50. Kleinsmúrur 51. Sælingahella 52. Müllersbrúgv 53. Súpanarvík 54. ? 55. Undir Kjallara 56. Havnará 57. Kongabrúgvin 58. Knútskonutangi 59. Fløttistøð 60. Bursatangi 61. Gilbertstrøð 62. Símunarklettur
rennur mín fyrsta ólavsøka fram fyri meg, eg var lítil smádrongur tá, men minnist sera væl ta opnu Havnará við Tinghúsvøllin. Í minni mínum glampa enn ljós niður í áarvatnið. Longri aftur í tíðini vaskaðu
ára gamal. Hetta var ein summardag, tá eg sum vanliga spældi á sandinum á eystaru vág. Her rann Havnará oman. Tað var altíð roynt at leypa um ánna turrskøddur. Men ein dagin var tað ein genta Trina hjá
gav øllum dunnunum, sum hildu til á sandinum at eta, og fekk hetta eisini æðurnar at koma niðan í Havnará. Vanliga hevði Dia ein grís at eta avlopið frá køkinum. Ein av teimum kallaði hann fyri Bismark.
Dimmalætting, at seinnapartin í november hevði verið eitt ógvusligt illveður við nógvum regni. Havnará varð so stór, at Áarvegur stóð undir í vatni, og tað rann inn í kjallararnar. Páll Nolsøe skrivar
