sum øll uttan ein sjálvur hava lisið, og sum hetta er skrivað á: hesin maðurin er av sonnum eitt narr«. Niðurstøðan hjá La Rochefoucauld er, at sama ger, hvussu vit pynta okkum við vøkrum grundgevingum

framt, tí eg dugi ikki at síggja nakað annað enda­mál við høgu prís­un­um, enn at rús­­drekka­søl­ur­nar eru ein­asta stabila og tryggja inn­tøkan, sum landskassin hevur, men hetta vilja politik­arar neyvan

sjúkrahúsini gjørdist t.d. sjálvsognar stovnar, kundi ein nevnd undir Lands­stýrinum, vegna borg­ar­nar, keypt tænastur frá sjúkrahúsunum. Nevndin setur so krøv um góðsku, virksemi, tænastu o.s.fr. Sjálvøum

hvat ein viðgerð inniber, tá tey koma. Tí brúka vit fyrstu tíðina til at kunna tey um avleiðingar-nar av misnýtslu og hjálpa teimum at halda fast í ynskinum um at gerast edrú. Tað gera vit eisini, tí okkara

fyri hvør øðrum. Persónarnir og søgan fáa ikki lív uttan við hjálp av hugflognum hjá børnunum. Søgur-nar minna um partar av veruleikanum, men sum lesari skalt tú sjálvur hugleiða og hugsveima og gera íløgur

fyrireikingarár fyri at sleppa inn á læraraskúla. Mamma byrjaði at læra til lærara á Nørre Niss­um Semi­nar­ium í 1959. ##med2## Ivaleyst hevur tað ver­ið hugaligt hjá unga føroy­ing­inum at fáa vøkru og dugna­lig

sum venjari, og Atli er aftur í hitanum. Hugurin at venja er fram­vegis góður, sjálvt um venjingar­nar eru nakað eins­táttaðar. – Í uppstartinum renna við níggju kilometrar hvønn dag í skóg­unum. Tað hevði [...] Kerr, at allir trúgva upp á sigurin, hóast mótstøðan er sera sterk. Vit tapa 1-0, men raka steng­ur­nar tvær ferðir. – Súni Olsen hevur oftani skot­ið hasar í stongina og inn. Bara óheppið, at akkurát hasin

. Vit skundaðu okkum at pakka út, tí tað var altíð ein lítil posi við onkrum góðgæti í til óvitar­nar. Hetta var sera stutt­ligt. Tá vóru børn heldur ikki so forvand. Tað var nokk so langt at fara um í [...] Petersen, mammu­beiggi, longu virkin í Fylking, og hann var ein av teimum, sum skriv­aði undir viðtøkur­nar hjá AT vegna Fylking. Avgerandi at hava skip Tað ráddi um at fáa skip til fyritøkuna, og hetta endaði

rðir fyri at linna sorg­­­ina. Sum vanligt var tá, fór mamma í svørt klæði eins og hinar einkj­ur­nar í bygdini. Lívið broyttist sjálvsagt í bygd­ini. Umframt sorgina og saknin vóru jú so nógv færri menn [...] strævið. Ongantíð minnist eg hana klaga. Eg minnist, at eg plagdi at hoyra hana fara upp um morgn­ar­nar. Hon skavaðist í køkinum at kyka og slíkt. Torvið var heilt uppi á oynni. Hvørt hús hevði sínar torvheiðar

orkestrið vaks skjótt. Sjálvsagt var tað ikki fyrsta klassa musikkur, men hugur­in var frálíkur. Tær løtur­nar, vit komu saman at blása um kvøldarnar og um summar­dagarnar, verða ikki gloymdar av okkum, ið við [...] Vit vildu so gjarna hoyrast, og ikki hugsi eg, at tað vóru mong, ið snýstu at okkum, sjálvt um tónar­nar ikki altíð vóru so ”reinir”. Ikki minnist eg, nær vit fyrstu ferð blástu úti, men tá løgtingið helt