í eygsjón, sigur Malan og brosar: Brádliga reisti hann seg upp við borðið og spurdi, um eg vildi giftast við sær? - Tað var føðingardagsgávan við lít. Eingin visti um ætlanir hansara, og sjálvandi játtaði

samfelagsbólkur, og hava somu rættindi sum hini. Har verður tosað um at geva teimum samkyndu loyvi at giftast í kirkjuni. Brúka Bíbliunar læru sum best ber til Skal tað eisini verða loyvt í Føroyum? Hví ikki

allar væntanir, og í juli mánaði í ár fingu tey sonin Dávid. ? Vit hava sjálvandi eisini tosað um at giftast, men tað er framvegis okkurt, ið bremsar mær. So tann dagin presturin segði "til deyðin tykkum skilir"

útlendingum, sum búgva her. Fysti bólkurin og tann sum hevur lættast við at fella til, eru makar sum giftast føroyingum. Her gerast tey umvegis føroysku familjuna tey hava gift seg inn í, loyvdur partur. Strævnari

ið er ein harður kærleiksfilmur. Lívið er sárbart. Cecilia og Joakim er forelskað, ung og skulu giftast, men Joakim verður árendur av einum bili og verðir púra lamin. Ryggurin er í sorli. Konan, ið koyrdi

sleppur Marianna ikki at fáa sær Díðrik, sum drongurin eitur í søguni hjá Oddvør. Dóttirin skal giftast einum prinsi, greiva ella baróni. Tí steingir hann Mariannu inni, so hon kann sita og angra og gloyma

siðamisbrot, um tey bæði skuldu farið at liva saman. Hóast hon er einkja, kann hon ikki uttan víðari giftast við sváginum hjá sær. Sára og Andras ? enn eitt svik? Hóast tey eru vitandi um vandan, liva tey undir

Serliga áhugaverd er søgan um, hvussu ein genta úr Skopun og ein drongur av Tvøroyri hittast og giftast – í Canada. Sum longu nevnt var maðurin í hesi søgu Marius Sigurd Peter­sen, f. 1894. Hann var ættaður [...] Tá er tað, at hon hittir Sigurd, sum siglir saman við Hans Marius, og tað endar so við, at tey giftast. Men hon yvirgav seg ikki so uttan víðari. Hann mátti fríggja tríggjar ferðir, áðrenn hon játtaði

hon var niðurbrotin. Tá var hon blivin so ring. Tá fóru teir at dansa onkra aðrastaðni. Bíðaðu at giftast til pengar vóru í kassanum Vit giftust 3. desember 1937. Tá høvdu vit longu bygt, og húsini høvdu [...] vóru vit liðug við pengarnar, sum vit høvdu havt tøkar. Vit høvdu goldið húsini kontant. Men at giftast og einki oyra at eiga niðurfyri, tað bar ikki til. So fór Jógvan til skips eitt ár afturat at forvinna

við at siga, at tað bara er ein spurningur um tíð, til tað eisini fer at bera til hjá tykkum at giftast borgarliga. Skal ein hyggja at grannalondum, so sæst at ein tílíkur endi er møguligur. Men hann verður