tvey ár. Víkingaleið Tá Atlantsflog fór undir fasta flúgving fyri ellivu árum síðani vóru tey ikki mong, ið væntaðu, at flogfelagið fór at menna seg eins nógv og tað hevur gjørt seinastu árini. Nú hava

kappingini, helt einasta umboðið fyri skrivandi ísraelsku pressuna fyri. Hin veikleikin er, at B36 ger ov mong mistøk, tá teir hava vunnið bóltin og eru á veg fram. Eyðsýnt er, at hetta serliga ger seg galdandi

motorbáti. Tá harpunin rakar og situr í hvalinum, verður lívið tikið av hvalinum við automatrifflu. Eisini mong av teim lokalu meta ungu veiðimenninar at vera skotglaðar persónar, ið vilja hava okkurt at henda

nýggja bátin, hava vágamenn keypt og lagt tríggjar bátar: Mai, Miðving og 20 tonsaran Óðin. Men tað eru mong sum halda, at tað er stórur munur á, at hesin nýggi báturin hevur størri veiðiorku enn Mai, Miðvingur

»Day og National Resurgence« og verður hildin til minnist um frælsisbardagan móti hálendingum, sum í mong hundrað ár hildu Indonesia sum hjáland. Undir hálendingum varð høvuðsstaðurin Jakarta nevndur Batavia

meðan Sverre gjørdi orðini í sanginum til síni: »eg altíð velja vil mær Tvøroyri!« Tá vit aftan á mong ár hittust aftur í 1992 til ein avbera góðan døgurða hjá Tove og Terja, ja, so var lagið eins og í

samgonguni eina tíð fram. Vórðu vaktir úr søtum svøvni Sannleikin er, at aftaná at hava sovið søtan í mong Harrans ár, ja, líka síðan Helena fekk steðgað arbeiðinum uppá undirsjóartunnilin undir Vestmannasund

eru, og at ábyrgdin fyri mongum førum liggur í báðum londunum. ?Avleiðingin av tí er, at tað eru so mong øki, sum hvørgin parturin følir seg hava veruligu ábyrgdina av. ?Tað var so týðligt í mongum viðurskiftum

reinskeraranum. Tær edv stýrdu fløðilinjurnar hava tann fyrimun, at tær kunnu skráseta góðsku og mongd hjá hvørjum einstakum reinskerara, hóast fiskurin verður fluttur eftir bondum. Aðalmunurin er, at

út í landsstýrið. Yngsti tinglimur í søgu løgtingsins er ungi havnarmaðurin, og tey eru helst ikki mong í hansara aldri, sum kundu tonkt sær at siti í hansara sessi. Hørð byrjan Spurdur um tað var nógv