í Harusetrið í Vestmanna á hvørjum ári at skjóta harur. Honum dámdi ómetaliga væl at flóta, skjóta fugl og fara til útróðrar, og hevur havt børnini og næstu ættarliðini við sær og lært tey mið og fiskiskap

fiskivinnuni, kundi veiðuparturin av lógini møguliga avmarkast til einans at fevna um súgdjór og fugl. Men eisini tá hevði grindadráp framvegis verið fevnt. Tað, sum veruliga er “burtur úr vón og [...] tá, at fólk skulu kunna fara við villum djórum sum teimum hóvar? Skal tað vera loyvt at drukna fugl ella haru, bara tí hesi djór ikki eru høsn ella kettur? Tað kann ikki vera ein haldfør niðurstøða

anum og bert í sera lítlum tali. Um eitt byggipláss verður skynsamt gjørt, so tað tekur atlit til fugl og náttúru, so er okkara meting, at hetta ikki hevur týðandi neilig árin á Skúvoynna. Hetta eru bæði

gjónni í heimbygdini Gjógv. Theodor greiddi okkum næmingum livandi frá lívinum við Gjógv; um útróður, fugl og landbúnað; eitt stríggi og gleðiligt lív, har sjógvurin bæði gav og tók. Theodor plagdi hugtakandi

fyrilit eigur eisini at vera havt fyri tí, sum í royndum letur seg gera. Tá ið talan er um villan fugl, villan fisk og súgdjór, sum liva í náttúruni, t.d. haru og grind, verður hildið, at fiski- og av

serkøn fólk meta um umstøðurnar á staðnum. Verður ferðaleiðari kravdur fyri at verja náttúruna, eitt nú fugl ella vøkstur, skal náttúrumyndugleikin meta um, hvørt hetta er neyðugt ella ikki. Møguligt krav um

litføgru málningunum, og har tankar um lívið síggjast aftur í skiftandi ljós­- og litspæli við fugl­um, náttúru og sjógvi. Í samrøðuni við Sosialin segði Amariel Norðoy soleiðis um lívið við listini:

órógvaði tólini. Fleiri enn 1000 smáir filmar vóru tiknir, men ikki ein av teimum vísir samanstoyt millum fugl og myllu. Hetta er virðismikil vitan, sum eigur at vera brúkt eisini í meting av komandi vindmyllulundum

ella út frá landi, greiðir Anni frá. Tá Anni hevur tikið vatnroyndir í Sandagerði, hevur hon ofta sæð fugl og onnur djór í tí hvíta blettinum við dálkaðum frárensluvatni. Serliga hava tað verið havhestaungar

Spurdur um hetta, fer Øssur at flenna. – Eg haldi, at føroyingar skulu gevast at drepa grind, harur og fugl. Tað er ein ógvuliga brutal, primitiv, maskulin og blóðtyrst siðvenja. – Sjálvur bleiv eg vegetarur