ferðir roynt at reist hendan spurningin um eftirmeting, men uttan úrslit. Tað er sum at “sletta vatn á gás”. Men í “krókunum” hoyrist frá fleiri og fleiri, at broytingin í 2007 til eitt valdømi, var ein feilur
og gæs. Gæsnar vórðu turkaðar, og so fingu vit turra gás. Hetta var fastur morgunmatur, tá ið gásin var tornað í februar og mars og úteftir. Turr gás við heitum drýli, tað var gott. Um summarið fingu vit [...] morgunmatar saman við nýbakaðum drýli. Um veturin kundi vera til morgunmatar saltaðir havhestaungar, turr gás, gásarístur, garnatálg ella fløt, altíð drýl afturvið. Til døgurða var oftast saltaður lundi ella annar
kostnaðin samsvarandi tilmæli Tjóðveldis í mentamálanevndini. Tað var eisini sum at sletta vatn á gás. Heldur ikki her fekk uppskotsstillarin orðið yvirhøvur. Nevndarformaðurin varð eisini her biðin um
teir gjørt fleiri royndir at mýkja landsins myndugleikar, men hetta hevur verið sum at sletta vatn á gás, siga teir. Hesi viðurskifti vórðu tikin upp á fyrsta sinni í 1982, men seinastu fýra árini hava e
og sam-starvsvilja við Tórshavnar Býráð um allar møguligar loysnir, men tað er sum at sletta vatn á gás. Kor og virkisumrøður við Ljósinum Ljósið hevur í dag oman fyri 700 virknar limir, 90% børn í aldrinum
jólanna kemur pápi Birgit úr Danmark til Føroya at halda nýggjár. - Vit fara, sum vit eru von, at eta gás ella dunnu; tað er ikki heilt avgjørt enn, sigur hon. Ræstur fiskur og sperðil verður ikki á matarskránni
samansettur av, visti Inga ikki, men allarhelst fór talan at verða um kjøt av onkrum slag. Dunnu ella gás væntaði hon sær so ikki at fáa, og serliga gásina helt hon seg fara at sakna. Kristindómurin er mest
Peter Turtschaninoff etið føroyska gás jólaaftan og dunnu jóladag, umframt annan føroyskan mat sum grind, spik, skerpikjøt og fisk. - Og eg havi ongantíð smakkað so góða gás sum ta føroysku. Hon er nakað heilt
”Og so skulu gás vit hava…” Soleiðis verður skrivað í bókini, Peters Jul. Men, tað er nógv vatn runnið í ánni, síðan Peters Jul varð skrivað í 1866. Eins og við nógvum øðrum traditiónum, er eisini siðbundni
slíkari betaling. Síðst vit sóu ommu var lítlajólaaftan, hon var við gott mót, gleddi seg til at fáa gás frá Júst á jólum, ikki tonktu vit tá, at hettar var seinastu ferðina vit sóðu ommu á lívi. Langommubørnini
