Ein kirkja við havið
stendur og lavir,
í myrkrinum skínir
hin lavandi stavur
Meðan vit tiga
og lýða á støpulin
- høgt hann man riða-
man ósædd hon gleðast
- handandi obolin
Táið í kassa
vit látast at føra hana,
beint við, óansað,
deyðin, tú rør hana
Hostandi hálshvítin
hevur upp hond,
setur sær sjón út um
suðuroyar-rond,
sær ei hvar báturin
leggur at strond
Alt sum við Tvøroyri
tíðinnar hav
tí verðsligu fjøruni
máar burt av
Agnar
