Minsta krav til Skúvoy og hinar oyggjarnar

Gerhard Lognberg, løgtingsmaður

Tað harmar meg almikið, at tað verður spurt og spurt um oljuflutningin til Skúvoy, alt meðan einki hendir. Hetta er óseriøst bæði av samgongulimum og andstøðulimum. Eg ætli mær so ikki at viðgerða henda spurning meir á tingsins røðarapalli, tí nú skal handlast.
Eg havi tosa við lands­stýrismannin Jacob Vest­er­gaard, og eru vit samd­ir í, at nú skal henda skammi­liga viðferð út­oyggja­fólk fáa, ikki minst Skúv­oy­ingar, fáa ein enda.
Tað tíð eg havi sitið á hesum høga tingi, eru nógv góð orð søgd, men eg má siga hvørki eg sjálv­ur ella nakar annar er komin eitt petti nærri.
Sjálvur var eg saman við landsstýrismanninum Jógvan við Keldu úti í Skúv­oy og tosaði um spurn­ing­in.
Helst mugu Skúvoy­ing­ar ásanna, at tað ein­­asta Skúvoyingar fingu burturúr var, at vit órógv­aðu teimum arbeiðs­dagin.
Eg gleðist um, at lands­stýrismaðurin er viljaður til at fáa oljuspurningin í lag, og samgongulimir arbeiða fyri sakini heldur at forsetandi tosa aftur og aftur.
Um vit ikki klára olju­trupuleikan, eitt so lítil mál, hvat klára við so? Hetta er eisini til mín sjálv­an.