Tað er 3. mars. Kavin dettur so hvítur niður og fjalir foldina, alt er so ómetaliga vakurt. Tú plagdi at siga, bert Gud veit hvat kavin goymir.
Boðini eg fekk tíðliga í morgun, dugdi eg illa at trúgva, »Nancy er farin«, tað ljóðaði so ótrúligt, vit plagdu at tosa saman hvønn dag. Hon plagdi at støkka inn á gólvið hvørja ferð hon gekk forbí, hon kom inn, setti seg eina løtu og so tosaðu vit um alt.
Vit høvdu so ómetaliga nógv at tosa um, men tað, sum fylti mest, var tað andaliga, tí óansæð, hvat man snakkaði um við Nancy, so vendist samrøðan altíð inn á tað, sum lá fremst í huga hennara, Jesus, sum hon hevði eina forankraða trúgv á, og sum hon ongantíð krógvaði. Síðan var tað børn og barnabørn, sum hon var so glað fyri.
Saknurin verður stórur, tað verður trupult at fylla tað tóma plássið í samkomuni eftir hana, hon var altíð har, altíð fús at bera eitt orð fram og syngja onkran sang. Ein sangur, sum hon sang fleiri ferðir var:
»Andlit Jesusar at síggja,
á, hvør gleði verður tað.
Hann í skýggjunum at hitta
har hann kemur skjótt ein dag«.
Nú skoðar hon andlit hansara, sum hon setti sítt álit á.
Góðu Henry, Fía, Hans Pauli, Anita og børnini, má Harrin troysta og styrkja tykkum í tykkara stóru sorg, tit hava mist eina góða konu, mammu, vermammu og ommu.
Friður verið við minninum um Nancy. Takk fyri alt, sum tú var fyri okkum.
Dagnhild
