Endar Fámará við á ella a?

Spurningurin var tí send­ur til Før­oy­amáls­deild­ina, har Marius Staksberg gav okk­um hetta svarið:
»Í staðarnavnasavninum á Før­oy­a­máls­deildini verð­ur bygd­­in stav­­að Fám­­ara eins og í atlasinum, men Før­­oysk orð­a­bók hev­ur, sum tú sig­ur, Fám­ará.
Har er ein á, og bygdin hev­ur helst fingið navn eft­ir ánni, á sama hátt sum bygd­i­r við -vík og -fjørður hava fingið navn eftir eini vík ella einum firði.
Í dag eitur áin Áin í Fám­ara (sbrt. Stað­ar­nav­n­a­savn­i­­n­um á Føroyamálsdeildini), men upprunaliga hevur hon uttan iva itið Fámará.
Fyrri liður Fám- er óivað skylt við navnorðið fám 'tað at á el. fossur fámar, vatn ið fýkur frá ánni, tá ið nógv­ur vindur er (og kemur nið­ur sum tunt sirm)' og fáma '(t.d. um á) rúka, fúka upp (av vindi)'.
Sagt verður, at áirnar vest­an­fyri á Suðuroynni fáma meira enn aðrastaðni í oynni, og kanska hevur navn­ið Fámjin eisini sam­band við fám og fáma.
Tá ið Føroysk orðabók hev­ur eina stavseting og at­las­ið eina aðra, ber helst illa til at siga, at onnur er skeiv, men eg rokni við, at stav­set­ing­in í orðabókini er upp­run­a­lig­ari.«