hesar diagnosur, ikki duga at skilja millum veruleika og íspuna. Øll menniskju hava rætt til sína egnu uppfatan av veruleikanum. Somuleiðis siga hesar diagnosur, at tann psykosurakti víkir frá normali
týdning at vera partur av mentanini. At kenna søguna. Vera góður við heimstaðin. Stoltur av sínum egnu. Og halda við sama liði. Á mínum býtúri gerist eg heitur um hjartað. Tí her á gøturnar ganga tey nógvu
k. Men hetta plágar meg lítið afturímóti tí støðugu karaktermyrðingini, sum verður framd av mínum egnu starvsfelagum. Heldur illgita enn stuðla starvsfelagum Hendan lítið stimbrandi mentanin kom sera væl
vónaði alla tíðina, at tað ikki var neyðugt. At eg sjálv at koma fyri meg og kundi varðveita míni egnu lungu. Men tað er lungavirkni hjá mær, ið er versnað. Tað var einaferð 80-90 prosent, men er síðan
var tað nokk eisini trongdin til sjálvur at stýra tingunum, sum gjørdi, at hann í 2003 stovnaði sína egnu filmsfyritøku, Kovboyfim, grunar Thomas Koba. - Faktiskt er tað nokkso løgið, at eg leyp frá einum
sum eitt ævintýr. Tað gevur mær eitt kick, tá ið tað, sum ikki eigur at bera til, hendir fyri mínum egnu eygum – fólk blíva frísk frá sjúku, alkoholikarar og narkomanar leggja av at drekka og brúka rúsevni
møguleikar, man hevur. Upplivingin hjá Ole Wich av frástøðuni millum siðbundna, føroyska list og hansara egnu list kann í ein mun finnast aftur í bókini “Levende kunst” hjá listfrøðingurin Inger Smærup Sørensen
eringina í okkara høvuðsvinnu. Men sjálvandi, sjónvarpsmiðilin er sterkur, og trýrt tú ikki tíni egnu “propaganda”, hvør skal tá trúgva tí, sum rekur fram á torg í einum valstríði. Signar Heinesen og
og ørkymlaðan, sigur Teitur og leggur afturat: - Tað var tó ikki soleiðis, at eg ímyndaði mær mína egnu jarðarferð ella nakað, sjálvt um eg roknaði við, at nú var ikki nógv tíð eftir hjá mær her á jørðini
at keypa okkum egin klæðir. Vit máttu keypa alt av nýggjum, tí vit høvdu jú einki at fara í. Okkara egnu klæðir vóru ikki nógv verd eftir ferðina. Danska sendistovan rindaði fyri klæðini. Aftur á slóðina
