Eg var staddur í Keypmannahavn á Hvítusunnu, tá eg frætti at staðfest var, at góði vinur mín Kári Johannesen, var raktur av herviligari sjúku, men tað vardi meg ikki tá, at eg longu 31.08. skuldi fylg

Minningarorð Atli P. Dam Marita føddist og vaks upp í einum javnaðarheimi, har politikkur, og politiskar støðutakanir vóru partar av gerandisdegnum, og har humanisma, samhaldsfesti, rættvísi og rættferð

Hvussu mangan hava vit ikki í bløðunum sæð, hvussu ynski hansara var at vitna um Harran og ígjøgnum minningarorð ynskti at troysta onnur. Eisini minnast vit hann í Havnargøtum á Ólavsøku býta traktatir út, so

Meðan sólin skein á gular sóljur í tí grøna grasinum, og mýrusnípan spenti sínar veingir, fingu vit tey sorgarboð, at tú mín kæri svágur, Jacob Monrad, var slóknaður, bert eina viku eftir, at vit vitj

Tað var lýtt og sólin skein tann dagin, Martha fór til gravar. Á veg vestur í kirkjuna hugsaði eg, at veðrið var júst sum Martha - blítt og friðarligt. Hóast vit ikki vóru skyldar, var hon sum ein omm

Leygarmorgun 8. mars andaðist Símin. Eg visti at Símin var sjúkur, men eg væntaði at tað fór at ganga og at hann kom fyri seg aftur. Eg hevði verið á sjúkrahúsinum og vitjað hann, og tá helt hann fyri

Ikki sigst annað, enn at norðoyingar hava sett sín týðiliga dám á guðstænasturnar í teimum báðum kirkjunum í Havnini í farnu øld. Í Havnar kirkju røktu tveir klaksvíkingar organistembætið meginpartin

Brátt eru fimm mánaðir farnir, síðan vit fingu deyðsboðini av Katrini. Skelkurin og sorgin vóru stór. Soleiðis er tað eyðvitað altíð, tá ið fólk í arbeiðsførum aldri brádliga verða skrykt burtur. Vit

Tað er ikki til at skilja at tú, Alma ikki ert ímillum okkum meira, tú sum hevði so nógv at geva okkum øllum, sum komu á tína gátt og hvar enn tú kom, vísti tú so nógvan kærleika til øll, tú vart sama

Lag: Sum Jesus ei nakar ? Við sorgtungum huga eg siti í dag og riti á blað hesi orð. Um vinin so trúgvan sum heimfarin er Mær bórust so syrgilig boð. Ein vinin so trúgvan her hava vit mist Ei nakað ka