Christian? Var hann svíningur kanska? Var langomman úr Depli? Hvat át hann tann morgunin? Visnaða gás? Fyltan lunda? Og hvussu við stongini ? úr bambusi kanska? Hví skal kunnleikin gleppa okkum av hondum
Ghana, Iraq, Kekkia, Ekvador, Angola og onnur lond lira okkurt av sær, men tað er sum at sletta vatn á gás. Spenningurin komprimerast. Eisini aðrar staðir enn her. Óluva ringdi frá Útvarpinum, júst sum eg kom
elskaði tú yvir alt annað Jólagleðin er ringur at sanna Sum tú elskaði jólastás Tó ikki sjálvur, at eta gás Her var jóla og nýssuprýði Nú er eisini stórur lýði Tú ert mín verndareingil Líka so leingið er eri
royndirnar hjá Onnu. Tá konan var deyð, kom Niclas til jóla við einum sekki av eplum og eini royttari gás og segði: “Hetta skulu tit eiga frá mær”. Hvør skal siga, nú er tað eg, sum bestemmi, nú konan var
útrokningar, sum vístu, at tað var nóg mikið av vatni til allar partar. Men hetta var sum at sletta vatn á gás. Hann var hvørki til at høgga ella stinga í. Trupulleikin var eisini tann, at ein verkfrøðingur úr
Teir komu framá eina stóra sildatorvu. ”Havgásin” kom at biðja sild til agn. Skiparin bað teir á ”Havgásini” steðga, meðan teir kastaðu. Nógv var í, so tað var so tungt at draga. So komu teir av Havgásini
maðurin er kanska vanur við at fáa ein ræstan bógv jólaaftan. Onnur eru kanska von við at fáa dunnu ella gás jólaaftan. Heima hjá okkum endaði tað fyri mongum árum síðani við, at semja var um at byrja jólini
