stórur saknur í tær. Tað følist so undarligt, ikki fara ein túr í Vesturstovu at vitja teg. Har tú javnan sat og bant okkurt plaggið til okkum, ja sjálvt til tað síðsta. Altíð hevur tú verið av teimum raskastu

eg væntaðu at fylgjast sum vinir til vit gjørdust gomul, so skal tað ikki skerast burtur, at vit javnan høvdu samrøður um lívið og deyðan, og eg haldi hvørgin okkara tók tað sum eina sjálvfylgju, at man

teirri tíðini. Meðan mostur tænti hjá Viggo og Ingrid í Klaksvík, lærdi hon at seyma. Hon tosaði javnan um tey tvey árini, sum hon var hjá Edith Dahl suðuri í Vági. Tey vóru góð við hana, og hon lærdi

stórum systkinaflokki - hon var góð við síni systkin, tosaði ofta um tey hvør í sær, og tey sóðust javnan. Mamma var næstan altíð glað. Hon var sterk, bæði til likams og sálar. Orkaði væl at arbeiða og at

Tórálvur var eisini stigtakari til og formaður fyri Dansiringinum í Ballerup, har fólk í vetrarhálvuni javnan møttust at kvøða og læra seg nýggj kvæði. Sum soleiðis var hann hin fremsti tá tað galt strembanina [...] vera ein av mongu vinmonnum Tórálvs. Hann var altíð loyalur og stuðlaði tá ágangur var. Vit hittust javnan, bæði heima hjá tættastu vinfólkunum og sum luttakarar í Ballerup og øðrum støðum, har føroyingar

eftir Sigurði enn Kalule. Tá ið so tíðin var komin til at fara niður til hægri lesnað, ja so var ein javnan í telefonini við Sigurdjón og »tey gomlu«. Heimið á Argjavegi 51 var altíð har, og tú føldi teg altíð

minnir frá barnaárunum í Vági høvdu vit báðar saman. Systkinabørn og vinkonur vóru vit, og spældi javnan saman. Hóast tú var eldri enn eg, so tímdi tú væl at spæla við meg. Eg minnist teg sum eina glaða

Eg fekk tað privilegium at sleppa at verða vitjanarvinur hjá Páll seinastu árini og hittust vit javnan á Boðanesheiminum, har vit fingu mangt gott prát saman báðir. Vit vóru víða um -tosaðu um lívið, [...] Páll var eisini so sera takksamur fyri vinir og kenningar, sum løgdu leiðina framvið og vitjaðu hann javnan og vóru við til at gera honum dagin góðan og lættari, tí sum hann eisini segði: “.... Tað er lætt

honum. Jú, hetta var ein persónur, sum var aktivur í Skopun. Nú Petur var blivin pensjonist, var hann javnan at síggja á keiini, har báturin Hvalnes lá við bátabrúgvarnar, hann var sera glaður fyri tær nýggju

fáur. Hóast rúm tíð er farin, síðani Anna fór frá, so hevur hon sett síni týðiligu spor og vitjaði javnan sum vanligur lánari aftur á gamlar slóðir at læna bøkur og hitta fyrrverandi starvsfelagar. Hon hevði