meðan gentan skal fara við skipi til Spania. Gentan spyr, um hon ikki skal senda honum okkurt tinganest heim til minnis um seg, men drongurin vil einki hava - uttan tað, at hon kemur aftur óskadd. Tá

einir 30-40 hermenn. Vit vóru so ein dagin farnir niðan í hagan at henta bláber, sum jú var besta tinganest, sum takast kundi heim við, serliga til børnini. Hetta var um ólavsøkutíðina. Tá ið vit koma oman

heim við sær. Dreingirnir fingu vanliga fløggini og genturnar tær kliptu rósurnar saman við onkrum tinganest. Tey høvdu eisini jólatræ heima, men hetta máttu tey ikki sleppa at síggja, fyrr enn pápin var liðugur

ikki so frægt sum áhuga fyri handilsgluggunum og kundu ikki so mikið sum hugsa um at keypa nakað tinganest heim við okkum. Vit høvdu einki viðføri og ongar pengar. Hetta var ein eitt sindur løgin kensla

teir at keypa ein seyð frá bóndanum, og áðrenn farið var heim vóru ber hentað at hava heim við til tinganest. Hetta dámdu børnunum sera væl. Útróðurin til lands helt uppat, tá ið Ísland tók loysing frá Danmark