flytifuglurin kemur aftur, og at fólkalívið livnar sum heild. Lívsdygdin verður eisini størri, tí sólorkan ger meg betur føran fyri at vera til staðar í lívinum. Hon gevur mær hug at spæla og smílast [...] eg væl á mær, at mær tørvar broyting viðhvørt. Hvat er tað besta ein dag við bláum himni og bakandi sól? Eg kenni eina kvinnu, sum við sínum verumáta hevur mint meg á, at lívið er bara her og nú, og at eg
mangt, hann hevur nýtt á summum av teimum átta granskingarferðunum, hann gjørdi. Sól og ísur Ímyndin av Grønlandi er sól og ísur. Tey bæði, avmyndað á flagginum eru sanniliga eisini nakað at vísa fólki
kann sambindast við luft. Ova-liga í myndini sæst ein strika við einum rundum skapi omanyvir. Ein sól oman yvir eini havsbrúgv? Tað er ikki vist, tí rúmdin í myndini tykist fleirtýðug. Havsbrúgvin kann [...] áðrenn hinir óndu dagar koma og árini nærkast, sum tú fert at sig um: Tey líkar mær ikki!? Áðrenn sól og máni og stjørnur verða fjald í myrkri, og skýggini koma aftur eftir regnið, tá ið teir ristast,
er tað, at tað er skiftandi. Upp á nakrar fáar tímar kann man uppliva regn, kava, vind, stilli og sól. Við slíkum veðrið ræður tað um at gagnnýta tær góðu løturnar, ið eru, og fáa tað mesta burturúr tí
í dag. Klaksvík er eitt av teimum væl skipaðu økinum, verður sagt av Reyða Krossi. Tit eru okkara “sól-søga” í sambandi við landsinnsavningina, segði Enna Garðshorn Mikkelsen, dagligur leiðari á Reyða Krossi
menniskju sum hava havt brúk fyri einari uppbyggjandi løtu, hava tey bjóða hesum heim til okkum á Sólteigi. Tað kann vera frá innivist til ein døgurða ella nátturðabita. Tey eru glað at fáa vitjan
teirra seinasta innsavningarár. Fór nakar annar at bjóða seg fram og taka arvin upp? Og her byrjar tann sólskinssøgan, sum eg vildi siga frá: ALS og Búnaðarstovan tóku arvin upp Jú, ALS gjørdi vart við, at
Raðhúsini á hamaranum liggja sum framhald av randarhúsunum Inni á gøtu, og liggja væl í mun til útsýni, sól, fríøki og til lívd fyri útsynningi. - Vinnuøkini eru skipaði í tveir bólkar í mun til lendisskapið
sovnaði á einari bleytari sofu. Eg royndi at yvirliva. Eg gekk einsamallur á gøtuni í regni, bakandi sól og bítandi kulda. Eg var svangur. Eg var ov móður og sjúkur at fanga fuglar, og mínar tøkutenn vóru
Defrenne ella ikki, lønarmunurin millum kvinnur og menn er framvegis risastórur, og eingi tekin í sól og mána eru um, at hann minkar komandi mongu árini. Kvinnur arbeiða í nógv størri mun enn menn niðursetta
