Leirvík, Gøtu, Slættanesi og Trøllanesi. Trøllanesmaður, sum var við í hópinum, helt tó ikki, at nakar bátur haðani hevði verið til lands, men kanska onkur maður. I 1922 varð samtykt lóg, sum bannaði útlendingum [...] Hetta fortaldi hann fyri manni á virkinum. Í mars hetta ár gjørdist eitt rættiligt ódnarveður. Ein bátur Hólmaborg, sum var farin til Danmarkar at fáa nýggjan motor, fekk hetta veðrið á seg og varð saknaður
hildu teir ferðina fram til Mýrdalsvíkar, har ætlanin var, at bátur skuldi flyta teir til Reykjavíkar. Men í Vík var so nógv brim, at eingin bátur fekk lagt at har. Teir máttu tí gista har í tveir dagar. Meðan
saltingaskúrin við. Líðarenni, sum pápi mín átti, førdi tilfarið suður í Grátufjørðin. Hetta var ein bátur um 25 tons. Hann hevði siglt fyri Nordafar við fiski og við útgerð millum Føroyingahavnina og Grátufjørðin [...] keypti bátin og brúkti hann at sigla við frakt á vesturstrondini á Grønlandi. Norðberg var størri bátur enn Líðarenni, kanska eini 80 tons. Tað var við honum pápi var við, tá ið hann kom at rógva út við
ringdi til mín ein fríggjadag seint á degi at spyrja, um eg visti, hvar teir kundu fáa sild. Eingin bátur kom til Stornoway at landa leygarmorgun og “Sporið” hevði bert fingið hálva last, og tí mátti berast
hann var óróligur. Upphaldsrúmini vóru ikki nakað serlig. Hann var ein gamal danskur ídnaðarfiskibátur, Jens Væver, sum var keyptur til hetta endamálið. Magnus Heinason var annað skipið Eg var so við Svabo
til harramannin fyri tann prís, sum hesin ásetti. Hvør lína var 42 favnar og hevði 10 húkar. Hvør bátur kundi hava 120 línur, sum var knýtt saman, tá hon var sett, soleiðis sum føroyingar gjørdu nógv ár
allir dreingir tá á døgum var hann føddur við ár í hond. Og í Vík lá væl fyri at hava bát, og hevur bátur altíð verið í húsinum. Mangur potturin var fyltur av tí, sum hann og brøðurnir fingu á fjørðinum
fingu onki gjørt, tí vit høvdu ongan bát. Tá vit høvdu ligið har í einar tveir tímar, tá kemur ein bátur av útróðri. Vit fingu rópt eftir honum, so sluppu vit í land, og fingu samband við fólk. Eg vendi
Kirkju í heili 100 ár, frá 1832 til 1933. Støðan var vánalig á Kirkju fyrst í 19. øld. Í 1818 gekk ein bátur av Kirkju burtur við seks monnum. Hetta vóru stórt allir teir fullføru menninir í bygdini. Tá varð
í Norðoyggjum. Men í 1892 hendi ein vanlukka, sum kostaði trimum monnum lívið. Tann 18. mai var bátur farin í Miðhavið við línu, hann kom ikki aftur. Longu tá vóru skipað viðurskifti at fáa kannað slíkar
