Um tað so er fyri at fylgja yvirskipaða politiska endamálinum hjá samgonguni skal ikki verða sagt – og tað hevði eisini verið óreint at pástaðið tað.
Tvørturímóti skyldast hetta, at høgt lønt fólk sita í Vinnumálaráðnum og forworda danska kunngerðir til Føroyar uttan so mikið sum at hugsa. Í øllum førum hugsa tey ikki fyri lønina. Tey áttu kanska at verið send til hús – og láglønt fólk, sum heldur ikki duga at hugs, sett ístaðin at trýsta á »forward-knøttin« í Vinnumálaráðnum.
Og lítið mansligt er tað av vinnumálaráðharranum at skjóta eftir Jan Højgaard, og at hann og hansara fakfelag ikki hava uppdagað, at hetta hevur verið galdandi praksis síðani hálvfjerðsini.
Í hálvferðsjunum høvdu vit heldur onga javnstøðulóg, líka løn var ikki fyri kvinnur og menn og alt møguligt annað var øðrvísi tá.
Trupulleikin við slíkum endurgjaldi er tíbetur ikki hvønndagskostur og tí heldur ikki at trupulleiki í tí dagliga hjá Fiskimannafelagnum.
Men at fólkini í Vinnumálaráðnum ikki duga at hugsa, tað er eitt stórt problem. Eitt sera stórt problem. Tað er stór vanærulig skomm, at eitt slíkt uppskot kemur úr Vinnumálaráðnum, sum beinleiðis mælir til mannamun – at tey á niðastu rókunum skulu hava lægri endurgjald enn tey á ovastu rókunum.
Hetta er so út av lagi tápuligt, at landsstýrismaðurin átti at kropið til kossin og biðið um almenna umbering fyri vánaligt lógarhandverk í Vinnumálaráðnum.
– So vit gera sum Jan Højgaard og geva Vinnumálaráðnum botnkarakter!
Hatta var flóvisligt og pínligt og tíverri eisini avdúkandi, Johan Dahl...
