skerpikjøti Í 1948 føldi eg meg ikki frískan av tuberklunum. Eg avgjørdi tískil at fara til Danmarkar fyri egnu rokning at fáa heilsubót. Eg fór 26. september 1948 niður at hitta Hjørdis Djurhuus, sum var lækni
veljarar og borgarar. Eg havi tað, sum mín fyrimynd, Winston Churchill, segði: Fólk skulu fyrst hava sína egnu sannføring, og síðani velja flokkin, sum passar teimum best – um neyðugt, so vel av nýggjum. Tí
havt eitt serligt sinnalag. Hann hevur ikki verið lættur at koma í samband við, sjálvt hjá hansara egnu viðhaldsmonnum. Men hann hevur verið ein góður maður og pápi. Í hvussu er kann sigast, at Oliver
dótturin, vóru ein stór motivatión. Eg hataði meg sjálvan tí eg gjørdi akkurát tað sama ímóti mínum egnu børnum, sum varð gjørt ímóti mær og eg orkaði ikki tankan um, at eg skuldi doyggja frá børnunum bara
gamalsaldri at hava upplivað sítt egna politiska fall og ikki minni tungt at vita sær, at hansara egnu menn nú noyddust at fara undir tað tilboðið, sum hann til æviligar tíðir við so stórum veldi helt
viðmerking til hetta mál: Mønustingur Effesøes Nú fekk hann mønustingin, Oliver Effersøe, og tað av sínum egnu monnum. Hann bað um og skrivaði brøv til vinir sínar um at verða uppafturstillaður í Suðuroy,
og verja demokratiið. Sum borgarar í einum fólkaræði, kann hvør einstakur okkara gera okkum okkara egnu hugsan um tað, sum vit vilja, at okkara Merki skal umboða. Vit hava frælsi at siga okkara meining
ferðir leigaður út í styttri ella longri tíðarskeið. Munurin er bara, at tá órógvar tað ikki okkara egnu kanningar, og tá fara leiguinntøkurnar ikki í lumman hjá tí privata eigaranum. Tá fara tær til uppaftur
megnar hann eisini spæla sum ein eingil - ofta meðan hann situr og snerkjur og ilskat inn á sína egnu framførslu.??Minnist sjálvur, hvussu eg ein seinan summardag í 1997 rendi meg í Jákup í Havnini. Vit
upprunaliga skrivaðu og seinni avritaðu, broyttu og løgdu afturat tekstunum, vóru ávirkaðir av síni egnu samtíð. Og at tað týðiliga sæst aftur í tekstunum. Men ógildar hetta ta kristnu trúnna? Nei. Líka
