fyrsta skip á nýggja bedingsvogninum á tá júst útbygdu skipasmiðjuni, sum tá fekk annan vognin, so hon nú hevði tveir. Og júst familjan hjá Ejler Jacobsen eigur í dag skipasmiðjuna, sum nú nevnist Mest
hesum staði”. Síðan filosoferar hesin ritstjóri um, at ein lygn verður ikki sannleiki, hvussu ofta hon verður uppafturtikin. ”Hr. Formaður, her er bókin við indeksinum, sum prógvar, at eingin bókstavur
helst rætt í hesum –. Men, sum meg minnist søguna frá Erik Hansen (hjá Simonu og úr Glasstovuni) var hon nakað soleiðis. Erik, Óla Jákup og ein triði vóru í kommunuørindum í Árnafirði. Fólkatingsval var
teimum bestu. - Ferðin til her, sum eg eri í dag, hevur verið ógvuliga strævin. Men samstundis hevur hon verið lærurík, sigur Jóhannus E. Johansen, sum í dag arbeiðir saman við nøkrum av teimum dugnaligastu
onkur lærari, sum trýsti í so nógv á at fáa meg at syngja, og so endaði tað við, at røddin fór heilt. Hon var burtur í einar tveir mánaðar, og tá røddin so kom aftur vísti tað seg, at eg hevði ein lítlan kuril
minuttir gamal, tá Tór-Ingar Akselsen setti ferð í høgru síðu. Fyrst royndi Rógvi Poulsen at steðga honum. Tað miseydnaðist og so gjørdi Jobin Drangastein tað sama. Jobin fekk longu í fimta minuttir gult
og fyri áhoyrararnar og onnur við er talan jú um framúr umstøður, sigur Ann-Mari. Og so vísir hon samstundis á, at nógv er lagt fyri í royndunum at lyfta leikin á sama støði, sum umstøðurnar leggja
tak nú ta føroysku fólkakirkjuna, sum í eini tvey ár hevur sveimað í leysari luft við ongum lógum. Hon er kanska vorðin sjálvberandi á einglahátt. Men hvussu kunnu kirkjan og prestar trívast í lógloysi
treytum sum higartil. Fyri samveldisstjórnina hevur tað ikki gingið serliga væl at hildið sáttmálan, sum hon hevur verið bundin av. Sáttmálin er tó ikki uppsagdur, og tað, sum nú er hent Grønlandi viðvíkjandi
øldini? Fingu vit ikki tosk og annan fisk fyri hana tá? Og skuldu vit ikki fáa lodnuna aftur tá ið hon kom aftur? Men nú siga norðmenn og russar nei. Duga okkara embætismenn og fiskimálaráðharri ongantíð
