a. Frá 1984 til 1990 var hann skrivari hjá Javnaðarflokkinum. Hans mintist sjálvur hesi árini sum eina livandi og góða tíð. Hann hevði eitt gott og tætt samstarv við Atla Dam, sum tá var formaður floksins
galið. Tað vísti seg, at eingin føðsla fór ígjøgnum nalvastreingin, og soleiðis hevði nokk verið í eina tíð. Johanna fekk boð um at fara heim at pakka, tí hon skuldi við flúgvaranum um kvøldið. Soleiðis [...] Fyri at sleppa undan at brúka andingartól, lá Johanna við dóttrini so nógv sum gjørligt. - Eg las eina rúgvu av bókum, tí tú kanst ikki gera nógv annað enn at liggja. Katrina tók væl uppá, og tá tær komu
vera trupult hjá móttakaranum at meta um, hvørt talan er um ektað ella følsk boð. Vit meta hetta vera eina álvarsama støðu og heita tí á føroyingar um ikki at trýsta á leinkini í boðunum, men sjálvi seta seg
verið. Onnur børn fingu kettu ella hund. Tú rann í haganum, viðhvørt hevði tú likkuegg við heim og einaferð var tað ein livandi hara. Hon doyði tíðanverri av skrekk. Tú kallaði meg krákuna hjá tær, og
deiligt, rúmligt og ljóst at vera og annars sera góðar umstøður, søgdu tær við ein munn. Men tær høvdu eina lærarinnu úr Svøríki, Gunnel Andersson, við sær, sum skuldi hava eitt vev-skeið við teimum 24. – 28
geva børnum og ungum vitan, førleikar og møguleika at taka lut í arbeiðinum fyri náttúru, veðurlag og eina burðardyggari framtíð. Føroyska tiltakið verður í Norðurlandahúsinum týsdagin 22. september klokkan
møguleikar fyri luttøku. Við UEFA Playmakers og øðrum átøkum varð dentur lagdur á felagsskap, javnstøðu og eina góða og inkluderandi inngongd til fótbóltin. Ein týðandi partur av arbeiðinum hevur eisini verið at
Gregersen, Jónatan Gregersen, Regin Thomsen og aðrar. Ávegis niðan móti Hústoft og Glyvradal gjørdi Pauli eina roynd at sleppa frá Bergtór og Kostas. Royndin eydnaðist, og løtu seinni hevði Pauli ein lítlan minutt
num, har mamma, eg, Heidi og nøkur av børnunum fingu hildið hesa góðu traditiónina saman við tær, eina síðstu ferð. . Eg eri so ómetaliga takksom fyri tey síðstu árini, eg fekk saman við tær, eftir eg
kunnu vit siga, at tey eru tenninar í tannhjólinum, ið vit ikki hugsa um, men hava hug at taka sum eina sjálvfylgju. Men onki er ein sjálvfylgja. Og tí heiðrar Vágs kommuna í dag Maritu Vestergaard í Lágabø
