takið og Mao doyði, gjørdist lívið eitt sindur lættari, minnist Xiaobin. - Meðan Mao livdi máttu øll ansa ógvuliga væl eftir, hvat tey søgdu. Eftir hann var deyður gjørdist tað eitt sindur fríari. Einstaklingar

samstundis er lámur. Í øllum førum er tað ein sannroynd, at verjan í stóran mun nú sá seg noydda at ansa eftir úti á veinginum, og at tað tískil gjørdist tynri mitt fyri. Ikki at skilja soleiðis, at Johnny

Astrid, Marjun er føroysk. Hon er dóttur Gunnar Dahl Olsen í Vestmanna. Marjun fór til Eysturíki at ansa børnunum hjá eini vinkonu hjá ommu Astrid, og har møtti hon pápa. Tí er hon ein av teimum fáu blandingum

virka sum banki hjá tí almenna, herundir at staðið fyri almennari lántøku og gjaldførisstýring ?at ansa eftir útlánsvirksemi (kredittmidling) hjá fíggjarstovnunum, og eftir førimuni at ávirka hetta, soleiðis

fyri, hvat kann fara at henda. Hesin óttin stavar frá eini tíð, tá vit livdu í urskógini og skuldu ansa eftir ikki at verða etin av villum djórum, men í dag hava vit einki at koyra hann yvir á. Virðini

jarðar • Mannalívið er heilagt frá gitnaði til grøv • Menniskjan er halgað og sett til at umsita og ansa eftir skapanarverkinum • Og at taka lív ella avmarka lívið og umstøður lívsins er ikki heimilað menniskjum

eisini doyptur sam­­stund­is sum tvíburarnir hjá Elsu, sum heldur áfram við síni frásøgn: Noktaði at ansa eftir trøllmannatrummum Kaute, vaktmaðurin hjá okkum, var trúgvandi. Ein beiggi hans­ara doyði av [...] ábyrgdina av eitt ár í senn. Eina ferð komu teir til hansara og søgdu, at nú var tað hansara tørn at ansa eftir trummunum. Men hann sýtti. Teir blivu rúkandi illir og drógu hann fyri rættin. Men hann varð

Tórmóði bónda, skuldi kakan itið. Hetta hevði verið eitt listimeti!!! Øll læðu , men bóndin mátti ansa sær og flenti við spískum munni og helt um sín kæra útsynningsbrokk! Eitt er skemt, men tað er ikki [...] hevði ikki verið niðuraftur lagt. Tormóður bóndi kundi ikki bara sær og flenti hjartaliga, men mátti ansa sær, so brokurin ikki fór í hesum skriðulopi. Honum dámdi væl henda skurðlækna. Hann var so samanstúvaður

fyri seg sjálvan eina løtu. ? Her koma vit aftur til, hvør ið skal kasta fyrsta steinin. Vit mugu ansa okkum ikki at seta okkum í Guds stað, tí tað er hann, sum er dómarin og ongin annar. ? Hava kristin [...] Føroyar, so hava vit knappliga ongar samkyndar at tosa við. Tað vil siga, at vit alla tíðina skulu ansa okkum, tá vit siga okkurt, soleiðis at vit ikki stoyta nakran. Í dag, tá vit eru saman við samkyndum

nú? So royndu vit at spenna alt væl, og so at bakka og sigla fram við skipinum, og so at royna at ansa eftir, at akkerið ikki slitnaði. Tað kundi eisini henda um illa vildi til, at tað skrædnaði í stevninum