at vit vóru ein tjóð við sjálvstøðugum tjóðareykennum, máli og mentan. Tá varð sligið fast einaferð med alla, at innflutningurin verður beinleiðis úr Japan til Jóannes Pætursonargøtu 39 í Havn. Tá vit hyggja
vit talufrælsi, so bar síðst í 1800 til at verða dømdur í fongsul fyri at rópa rakstrarrópið: “Ned med Estrup!” Hetta var sipandi til forsætisráðharrans. Í Hægstarætti var ósemja, um hetta nú var tala,
henda dagin vóna buddistisku munkarnir at vekja samhugan hjá bæði almenningi og politisku skipanini med alla. Vónin er eisini at vekja amerikonsku stjórnina, ið lutvíst stuðlar stjórnini í Suður Vietnam
fylgdi IKKI við hesaferð. Brúkarin fingið nokk Nú er ongin trygd fyri, at hendan støðan er broytt med alla. So bjartskygdur eri eg kortini ikki. Nógv bendir tó á, at sjálvt føroyskir kundar og brúkarar
1996-1997 sigur Holmboe millum annað: “Denne musik (fólkatónleikurin LH.) havde nemlig ikke direkte noget med min musik at gøre – man kan nemlig ikke plagiere folkemusik uden at gøre den dårligere. Men selve ideen
saman við hesum monnum og fylt bilin, sigur Manni. Viðførisrúmið var nú proppað við finspritti, Den med tyren og ein størri nøgd av øli, sum teir bóðu meg hava í bilinum til dagin eftir. Óvitandi um hvat
“Uforglemmeligt er det øjeblik, da man for første gang stod ansigt til ansigt med den store Sandå. Et drama i naturen, en mægtig brusende strøm...” Havnarmaðurin Jørgen-Frantz Jacobsen í Elvene í
er megin áttati ár, og teirra dýrd er bert sút og møði, tí tíðin rennur, og vit fljúgva avstað.” ##med2## Hann var uppkallaður eftir abbanum Jóannesi í Innistovu á Viðareiði. Jóannes lat trímastraðu skonnartina
at siga Harriet takk fyri, at hon hevur skotið okkum inn í framtíðina, segði landsstýrismaðurin. ##med2##
bø og haga livdi tú í bjørgum og á miðum, fekk sálarbreyð úr halgubók, úr søgn og fornum siðum. ##med2##
