stirvið, men lætt. Her havi eg hug at nevna Ebbu Hentze, tí hon hevur týtt fyri okkum og hon hevur sans fyri rútmu og orðavali, sigur Súsanna. Syskini greiða frá, at tað meira enn so kemur fyri, at tey
Sámal Ravnsfjall syngur so væl um, eftirglóðin frá ungdómsuppreistrinum, táið hasjtokurnar hingu yvir San Francisco og vit kýttu okkum sum jørð- og betongarbeiðarar, verkamenn í sildini og sum lastbilsjafførar
havt fulla lívsinntøku, fulla pensjón frá tí almenna. Tey, sum fáa veitingar frá tí almenna, verða sannlíkt øðrvísi stillað enn onnur, og sostatt verður samhaldsfasti aðaltankin um, at øll fáa fólk
eru sett niður í, og sum fata, hvat tað snýr seg um at samstarva við onnur og virða onnur. Og mín sann, um samfelagið ikki eisini krevur, at tit skulu gera hetta á fullgóðan hátt. Í barnagarði ynski eg
barr. Eg og Bárður stuðlaðu matstovuni við at keypa okkum tann spanska rættin paella og eina kalda San Miguel øl afturvið. Nógv hús stóðu tóm og eg hugsaði við mær sjálvum, at tað eru ikki bara føroyingar
her í bygdini og rundanum. Í eini røðu, sum P. M. Dam helt 1. mei 1945 sigur hann: ? Nei, tað er so sann-iliga ikki at undrast á, at hin stóra arbeiðarafjøldin hevur tikið seg saman, sett síni krøv fram
seinna er meira ab-strakt, ein felagsnevnari fyri eina størri heild av smærri eindum, sum tó vórðu á-sann-að at hava grund-leggj-andi virði saman og í felag. Men hvussu verður so eitt menniskja ein partur
tá íð Mentanargrunnur Landsins hevur latið starvslønir, og tí havi eg søkt um innlit í málið. Mín sann um eg ikki fekk rætt. Tað eru nøkur sum bara skula seta seg niður og seta eina umsókn saman, so gevur
katalanska høvðusstaðnum og næststørsta býnum í Spania ”Barcelona”, hvørs jarnbreytarstøð eitur “Sans”. Her sá eg stórar fólkmongdir ganga í allar ættir, og tíðum hoyrdi tú snjallar røddir siga eitthvørt
og eitt ljósablátt dreingjakjak, har kjakast m.a. verður um gentur, murtar, telduspøl og? jú mín sann, trúarmál. Tað er nærum ógjørligt at finna runt í ZnikZnak, og er man ein seriøsur kjakari, er hetta
