at síggja í Norðurlandahúsinum. Leikarar eru næmingarnir í innskúlingini hjá Kommunuskúlanum – t.v.s. næmingarnir, sum ganga í 1. til 4. flokk. Leikurin sjálvur tekur knappan tíma, men tímarnir, ið
Astrid Saalbach og umboðar eitt greitt stílskifti, tí hesin leikurin er heilt ígjøgnum naturalistiskur, t.v.s. at persónar og umhvørvi eru lýst, so áskoðarin skal kunna trúgva, at tey eru verulig. Eitt av
m er tað veruliga brotsverkið í hesum viðurskiftum. Men tað sigur hvørki Jútlandsposturin ella Ole T. Krogsgaard nakað um.
blokkin næstan niður í helvt, uttan at hetta kom at ganga út yvir bæði pensionistar og aðrar føroyingar? T. d. hava hesir flokkarnir eftir heilt fáum árum skolað nærum tríggjar milliardir krónur – ella nærum
at siga tað at fáa rímiliga gott ljóð á Rex. Loftið er lágt, og hølið hevur tendens at »feeda« illa, t.e tá ljóðið, sum fer út, finnur sín veg innaftur í mikrofonina og skapar ein óúthaldiligan høgan tóna
nokk, at vit bara spara 8%. Taka vit ein framleiðandi oljupall, so dálkar hann kanska líka illa sum t.d. Sundsverkið. Tvs. at vit koma at pumpa út í atmosferuna eina mongd av CO2, um vit hugsa okkum at
(næstan) bara mannligu helvtina har, sum avgerðir, sum raka stórar partar av samfelagnum, verða tiknar, t.d. í politikki og í vinnulívinum. Tað vil siga, at tann vitan og tær royndir, sum búgva í kvinnuligu
sum kunnu meta um trúvirði á øllum sendingum”. Tað er sjálvandi rætt; men har eru dómstólar. ST hevur t.d. ein bólk IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change), har hundraðtals serfrøðingar javnan gera
Tilburðurin er serliga skelkandi, tí hann hendi í bygdum øki, har ikki er loyvt at koyra meiri enn 50 km/t. Og hetta er eitt vegastrekkið við bæði barnagarði og skúla, so børn ferðast har dagliga. Men ungu
pláss í hansara hugaheimi og tað var ein frægd at líða á tá hann við síni sermerktu , sterku rødd, t.d skipaði og tulkaði "Møte i Monsunen" og ikki at gloyma tá hann fyri nú nógvum árum síðani saman við
