bomm, cokoladafingrar, blábersuppu, toroproduktir, tað man ikki fekk keypt í Danmark. Guðrun spurdi ofta, eftir at vit vóru flutt uppaftur til Føroyar at búgva, hví omma ikki sendi pakkar meira. Eg veit
styrk, kunnu fara at bjóða Mjølnir av í oddanum. Tað kunnu sørvingar fyri tað eisini, tí teir duga ofta øgiliga væl at finna tað fram, sum skal til, tá tað geldur, men nú undan kappingarbyrjan virkar tað
Ofta verður sagt á teimum sosialu miðlunum, at tónalagið ikki altíð er so gott, sum tað átti at verði. Tað er ongin ivi um, at so er. Eg skal heldur ikki siga meg frían. Hørð orð, myndir og tegningar,
har hann kom. Eg slapp ikki inn við í fongslinum, men sat og bíðaði hjá vaktunum. Hinvegin slapp eg ofta eftir avtalu við avvarðandi inn við á sjúkrahúsinum og sama, tá vitjað varð hjá Bláa Krossi. Her upplivdi
týdningarmikil fyri at tryggja, at tey ungu har kunnu fáa útbúgving. Foreldrini hjá næmingunum hava ofta bert ráð at fíggja eitt av teirra børnum at ganga har. Serliga við handverkara útbúgvingini, hava
ungu tykjast ikki meta lønina vera somikið góða at tey skulu frá siga sær onnur ítriv. Og hava tí ofta lítlar trupulleikar við at siga seg úr starvi, um rúm ikki er fyri, at tey kunnu fáa frídag m.a. tá
fluttu heim aftur fyrst í sjeytiárunum. Vit vóru starvsfelagar á Venjingarskúlanum og hittust eisini ofta sum vinfólk. Ingrið og Jóannes fingu børnini Djóna, Ernst og Tórunn. Mangar, mangar hugnaligar løtur
vinur og ein kerligur maður. Hann var so fegin um at finna lívsvinin í tær, Sólvá, og hann tosaði ofta um, hvussu góður hann var við teg og tíni børn, teirra makar og barnabørnini. Vit, sum kendu hann
tilmælinum Borgarin takast uppá ráð , at tvørgeiraligt samstarv hevur týdning, tí fólk, ið bera brek, ofta hava tørv á tænastum frá fleiri enn einum myndugleika. Fyri at geirar, myndugleikar og stovnar kunnu
varðveita gomul akfør, herundir bæði bilar og motorsúkklur, hevur seinastu árini verið sera stórur. Ofta hevur hetta, meira ella minni, verið av tilvild, at onkur hevur verið í teirri hepnu støðu, at hava
