fráfarna nevnd. Eftir skjótt fýra ár í stríði við kommunalar- og landsmyndugleikar fyri at verja okkara heimalív og ognir mugu vit framvegis ásanna, at borgarin í Føroyum er sera illa vardur og hevur lítlan

bygdirnar er livandi. At tað er langt at ferðast er í flestu førum heldur ikki eitt argument longur við okkara væl útbygda samferðslukervi. Tað er trygt og lætt at flyta bæði næmingar og starvsfólk. Bygdir doyggja

kanska eru meira spontanir. Hetta ger, at kømrini ofta eru upptikin, tá føroyingar venda sær til okkara, sigur hann. Men, eru tað serliga útlendingar, sum leiga kømrini og eta á matstovuni, eru tað ein

at óteljandi fólk brúka hvønn dag. Hagalendið er ikki bara eitt kort á einum skriviborði. Tað er okkara felags náttúra. Tað er har, vit ganga túrar, ríða, súkkla, arbeiða, uppliva og finna frið. Tí eri

neyðugt at vera serliga varin tá fólk komu at vitja. - Øll gleða seg til at vísa barn sítt fram, men í okkara støðu bleiv tað so, at vit noyddust at biða fólk um ikki at koma ov nær, og ikki røra við. Merkti

føroyskum vinnulívi og fyri trúfesti móti flokkinum og fyri politiska arbeiðið og avrikini. Tankar okkara eru hjá familjuni og øllum teimum, ið stóðu Olafi nær. Friður veri við minninum um Olaf Olsen. F

dag grein um undirritaða og spurningin um fleiri fiskidagar til bólk 5B. Greinin endurgevur tó ikki okkara samskifti í síni heild. Tí loyvi eg mær at leggja allar spurningarnar frá Frihedsbrevet og øll míni

at øll Havnin syngur sama sang. Vit tosa um eru løturnar, vit minnast, taka myndir av og fortelja okkara børnunum um. Hetta eru løturnar, vit kalla føroyska mentan. Men tær koma ikki av ongum. Onkur skal